iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Czarny PR jest nieodłącznym elementem polityki. W Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, czy we Włoszech nie ma kampanii wyborczej bez sprytnej próby dyskredytowania rywala (warto zwrócić uwagę na to, że coraz częściej przedmiotem PRu są... filmy. W Stanach chociażby „Fahrenheit 9/11”, a we Włoszech „Kajman”). W Polsce pojęcie czarnego PRu jest stosunkowo świeże, ale już parę lat temu AWS, czy SLD próbowały go stosować. Próby te były dość nieporadne, ale dziś mamy do czynienia z całkowitą odmianą. Przynosi to oczywiście wiele różnych konsekwencji, ale to co widać już na pierwszy rzut oka to ciągłe przesuwanie granicy... absurdu.

Można śmiało powiedzieć, że pierwszym niezwykle zdecydowanym zagraniem ostatnich kampanii wyborczych był atak na Włodzimierza Cimoszewicza. Sprawa z biegiem czasu wygląda o tyle zabawnie, że partia, która ruszyła „PR-ową lawinę” – Platforma Obywatelska – teraz najwięcej na tym traci. Sytuację związaną z Cimoszewiczem pamiętamy doskonale – nagle kandydat lewicy stał się liderem przedwyborczych sondaży. Konstanty Miodowicz dotarł do Anny Jaruckiej – byłej współpracownicy Cimoszewicza. Ta przedstawiła kompromitujące dane dotyczące kandydata lewicy – ten w zaskakujących okolicznościach wycofał się z walki o prezydenturę. Zastosowanie czarnego PRu przyniosło tutaj na tyle doraźny efekt, że pozostałe partie polityczne natychmiast to wychwyciły. Zdecydowanie najlepiej zrobił to PiS, który już wcześniej (głównie za sprawą Adama Bielana i Michała Kamińskiego) obserwował sposób prowadzenia kampanii wyborczych – przede wszystkim w Stanach Zjednoczonych. Pojawienie się Jaruckiej i wyeliminowanie Cimoszewicza dało politykom sygnał – sygnał, który pokazał, że nadszedł czas frontalnego ataku. Lawina ruszyła. Po pierwszej turze wyborów prezydenckich prowadził kandydat PO – Donald Tusk. Wtedy właśnie byliśmy świadkami najbardziej zmasowanej ofensywy politycznej i najlepiej wykorzystanego PRu. Jacek Kurski bezpardonowo – bez patrzenia na kontekst sprawy, którą poruszał – wyciągnął na światło dzienne kwestię pobytu dziadka Donalda Tuska w Wehrmahcie. Lech Kaczyński co prawda przeprosił za zaistniałą sytuację, ale swój cel osiągnął – wedle sondażu Wirtualnej Polski aż od 6 do 8% wyborców nie zagłosowało na Tuska z powodu afery wokół jego dziadka. Dodatkowo PiS skutecznie przyczepił do swojego rywala łatkę polityka antypolskiego. Kolejny gracz został pokonany dzięki użyciu czarnego PRu. Przy okazji politycy doskonale wykorzystali reakcję społeczeństwa. Polacy byli przebiegiem kampanii wyborczej szczerze rozczarowani. Politycy zauważyli, że to najlepsza pora do stopniowego przesuwania tytułowej granicy absurdu. Najpierw – po długich przepychankach – nie doszło do koalicji PiSu z PO. Polacy kolejny raz byli rozczarowani – większość z nich głosowała właśnie na POPiS. Parę tygodni później PiS zawiązał koalicję z LPR i Samoobroną. Polacy znowu byli rozczarowani, ale reakcje społeczeństwa były spokojniejsze niż ktokolwiek mógłby przypuszczać. Zaczęło się karmienie opinii publicznej kolejnymi absurdalnymi pomysłami – wprowadzeniem nowego przedmiotu do szkół (Wychowanie Patriotyczne), zakazem reklam podpasek w czasie wizyty Benedykta XVI w Polsce (sic!), pojawiły się kolejne słowa dotyczące opóźnienia przyjęcia Euro w Polsce, Andrzej Urbański z Kancelarii Prezydenta nazwał Stanisława Dziwisza quasi-terrorystą. Opinia publiczna zmęczona wszystkimi tymi wydarzeniami kompletnie nie zareagowała na dziwne pomysły koalicji rządowej. Teraz jesteśmy świadkami kolejnego ataku z użyciem czarnego PRu (Jacek Kurski uznał, że kampania Donalda Tuska była prowadzona z pomocą PZU), LPR zaczyna mówić o delegalizacji SLD, czy o porównywaniu homoseksualistów do pedofilii. Jak reaguje typowy Kowalski? Czuje bezsilność, zmęczenie, ale także coraz mniejsze rozczarowanie. Polaka coraz trudniej czymś naprawdę zaskoczyć i poruszyć. Politycy niezwykle sprytnie przekraczają granicę absurdu i powodują, że reagujemy na to bez większego sprzeciwu. Warto pomyśleć w takiej sytuacji nad dwoma sprawami. Po pierwsze – kiedy w końcu granica absurdu zostanie przesunięta tak gwałtownie, że się obudzimy? Po drugie – czy po tym przebudzeniu nie będzie już po prostu za późno na odwrócenie pewnych tendencji? Pozostaje mieć nadzieję, że my – Polacy – obudzimy się na czas. Póki co – śpimy w błogiej nieświadomości tego co może nas czekać. Granica absurdu cały czas się przesuwa...

1. Sebastian | 20:31 17-08-2006

Szkoda tylko ,że skupiłeś się tylko wokół PIS. Metodę czarnego PRu używają wszystkie partie i jest to normalna gra polityczna. Wystarczy spojżeć na fundament demokracji - Stany Zjednoczone. To właśnie sedno demokracji.

2. Jakub | 00:08 19-08-2006

Skupiłem się przede wszystkim wokół PiS, ponieważ - moim skromnym zdaniem - to właśnie ta partia stosuje PR najczęściej, najlepiej i to właśnie działania PiSu zaczęły pewien przełom w polskiej polityce, który spowodował, że walka polityczna toczy się w całkiem innych ramach - tych podpatrzonych przez Bielana i Kamińskiego w USA właśnie. Od początku do końca w moim artykule nie atakowałem nikogolwiek tylko i wyłącznie dlatego, że stosuje PR - bardziej starałem się zaopiniować wpływ stosowanych technik na tytułowe przesuwanie "granic absurdu".