Instytut Pamięci Jednoosobowej
Artykuł był czytany 1469 razyRzucanie łajnem w przeciwnika to nasz sport narodowy - już ze sporymi tradycjami i sukcesami. Rzuca się ochoczo i raźnie - każdy "czysty" jest czysty tylko do czasu. Myślisz, że nic na to nie poradzisz? Błąd! Przekonaj się.
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Ten artykuł nie jest "przeciwko" jakimkolwiek instytucjom. Nie bronię w nim biskupów, ani nie celuję nim w nikogo. Ten artykuł jest dla mnie. Dla człowieka, któremu teczki i brukowce obrzydły już do reszty - dla obywatela zatrutego nienawiścią, agresją i przeterminowanymi świństwami.
Jak już wspomniałem, obrzucanie ludzi syfem to nic nowego, i ani trzecia, ani czwarta RP nie wynalazły tego popularnego sportu. Można chyba śmiało powiedzieć, że w zbieraniu "kwitów" i zarzutów przeciwko komukolwiek poprzedni ustrój jest wciąż niedoścignionym wzorem - skoro to, co udało się w archiwach UB i SB zgromadzić, do dziś służy jako pierwszorzędna amunicja w brudnych rozgrywkach.
Jest jednak jedna, ogromna różnica. Dawniej te wszystkie "trujące" historie dało się zrównoważyć, zagłuszyć opowieściami o ludziach silnych, mądrych i dobrych. Te historie - nielegalne, tłumione przez oficjalną propagandę, i dlatego właśnie takie ważne i pożądane - pozwalały mieć nadzieję. Dookoła roiło się od drani i "życzliwych" - ale pojawiały się też (spontanicznie i po kryjomu powielane) legendy: Popiełuszko, Wyszyński, Solidarność.
Dzisiaj - mimo wolnych mediów, przezroczystości i o wiele większego dostępu do informacji - sytuacja jest może nawet bardziej niezdrowa. Pewnie, że ciężko dziś o naprawdę wielkich drani - i że żyje się łatwiej, kiedy nie trzeba podejrzewać sąsiadów o "życzliwość". Ale jednocześnie brakuje opowieści o Prawdziwych, Dobrych Ludziach.
To naprawdę jest problem. "Newsy" robi się najłatwiej o drobnych oszustach, erotomanach i dziadkach w Wehrmachcie. Afery i skandale sprzedają się wyśmienicie. Ciągle więc są w obiegu trujące, wredne treści. Bez pozytywnych historii, łatwo się nimi zatruć. A stąd już niedaleko to nieuleczalnego pesymizmu, "Onizmu" i tumiwisizmu.
Myślałem intensywnie o tym, co da się zrobić, żeby jakąś dawkę opowieści "ku pokrzepieniu serc" sobie zapewnić. Oto efekty:
- Zacznij od własnej rodziny. Wypytaj babcię, dziadka, poszperaj w starych albumach. Jeśli się okaże, że masz w rodzinie bohatera, będziesz dumny jak paw. A jeśli dowiesz się, że komuś przyszło kiedyś zrobić jakieś świństwo - przynajmniej unikniesz szoku w przyszłości. Wyniki mojego śledztwa: Dziadek walczył pod Monte Cassino, babcia (też pod Monte Cassino) obroniła starszego pana przed napaścią kieszonkowców, bijąc ich parasolką, a pradziad był myśliwym i robił meble z dębu. Nieźle, jak na początek :)
- Przejdź się po mieście. Jak sądzisz, ilu bohaterów dzisiejszych wiadomości zasłuży na pomnik - albo chociaż na to, żeby ich imieniem nazwać ulicę? A jednak byli ludzie, którzy okazali się tego warci. Pospisuj nazwiska, wyguglaj, sprawdź w encyklopediach...tylko żadnych "Kościuszków", bo to oklepane i każdy sobie tym byle ulicę może wytrzeć. Szukaj ludzi, o których nie masz zielonego pojęcia.
- Bloguj, czytaj blogi, pisz i czytaj maile. Pewnie, że 90% polskiej blogosfery to zdołowane albo zakochane w Tokio Hotel nastolatki. Ale jeśli trafi Ci się perełka w stylu "pamiętnika młodej matki", to zyskasz podwójnie. Po pierwsze - regularna dawka optymizmu, po drugie - jednak bardziej Cię to może poruszyć niż afery gdzieś "na górze". A jeśli jeszcze uda Ci się włączyć w to wszystko swoją opowieść - efekty mogą być naprawdę niezłe.
"27 państw poszukujących swojej opowieści" - tak Timothy Garton Ash nazwał niedawno Unię Europejską. To nie jest tylko problem Grup Trzymających Władzę, biskupów i kandydatów na prezydenta. Brak "opowieści" - historii, która motywuje zamiast wkurzać, może podłamać każdego. Jak Wy sobie z tym radzicie?
Dodaj Komentarz
Tematy pokrewne:
IPN, artykuł, pefendorf, vic, autorytety, opowieść, naprawdę, opowieści, monte, pewnie, biskupów, drani, czytaj, dziadka, wehrmachcieZobacz więcej na 
IPN, artykuł, pefendorf, vic, autorytety, opowieść, naprawdę, opowieści, monte, pewnie, biskupów, drani, czytaj, dziadka, wehrmachcie Zobacz więcej na 
IPN, artykuł, pefendorf, vic, autorytety, opowieść, naprawdę, opowieści, monte, pewnie, biskupów, drani, czytaj, dziadka, wehrmachcie Komentarze: 4
Pierwszy art na jaki rzuciłem się od razu po wkroczeniu w tutejsze zakamarki. Oddaje w zupełności to, co jest teraz w polsce postrzegane przez obserwatorów za podstawę, a zarazem w delikatny sposób stara się naprowadzić innych na drogę odbudowy.
Ale starając się odpowiedzieć na Twoje pytanie, to obecna sytuacja sprowadza mnie do jednego punktu - wyemigrować, nie na zawsze, lecz odbić się od tego wszystkiego, bo czasem wstydze się, nie tego, że jestem polakiem, ale tego, co się w Polsce dzieje. Męczy, osłabia i deprymuje.
do Kamila: pojade cynicznie:
wyjedzmy wszyscy, zostawmy wszystko i narzekajmy z daleka jak to w Polsze zle...
czy nie smierdzi to spolecznym tchorzostwem?
to co sie dzieje zalezy tez od nas
Do Gregora: Dokładnie tak jak mówisz, ale w dzisiejszych czasach jest ten pieprzony wybór - albo poświecasz siebie, albo to co Cie otacza, sam jako jednostka całkowicie podrzędna pod inne, nie jesteś w stanie nic zrobić, a zmobilizuj teraz tą "pozostałą" część społeczeństwa do takich czynów - nie w tym życiu. Chcesz coś naprawić ? Ok, ale pytanie - jak?
