Aktualności / Polska
Lubuski produkt turystyczny
Artykuł był czytany 1240 razy
Markowy produkt turystyczny to produkt mający unikalną osobowość, coś co wyróżnia go od innych i pozwala na osiągnięcie przewagi nad konkurentami.
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Marka nie jest kategorią jednoznaczną. Z reguły definiowana jest jako nazwa, pojęcie, znak, symbol, rysunek lub kombinacja tych elementów. Brak marki powoduje, brak identyfikacji, a w konsekwencji brak turystów.
Dlatego spośród dwóch malowniczych miejscowości wybieramy właśnie tę. Ta niezwykła moc, która nas do danego miejsca przyciąga to właśnie marka. Siłą dobrej marki jest nieuchwytny klimat emocjonalny. Region posiadający markę odnosi z tego faktu niezaprzeczalne korzyści: zadowoleni włodarze, szczęśliwi mieszkańcy i dostęp do środków na niezbędne inwestycje. Niektóre regiony mają markę od wieków, inne muszą ją dopiero zbudować. Jednak nawet te, które ją posiadają muszą o nią dbać, pielęgnować, by mogła się rozwijać i przynosić korzyści.
Przewaga miejsc atrakcyjnych turystycznie polega na zrozumieniu i zastosowaniu silnej marki. To właśnie ona jest podstawą i najskuteczniejszą metodą budowania reputacji i dobrobytu. Jednak promowanie produktu turystycznego jest trudnym przedsięwzięciem. Kształtowanie własnego wizerunku sprawia dużo kłopotów miejscowościom, zwłaszcza tym niewielkim. Pojedyncze małe wsie i miasteczka, mimo tego, że są perełkami na mapie regionu, mają ograniczone środki i możliwości. Rozwiązaniem dla tych problemów jest jednoznaczna strategia promocyjna dla całego regionu i jedna wspólna marka. Pozwala ona na przezwyciężenie problemu braku środków finansowych i zasobów intelektualnych koniecznych do stworzenia fachowej i skutecznej strategii promocyjnej. Małe miejscowości mają szansę skorzystać na działaniach centralnych prowadzonych przez władze regionu. Nie muszą tworzyć koncepcji marki na własna rękę. Wystarczy, że „podepną” się pod ogólna całościową promocję regionu. Mają szansę wykorzystać nośne hasło i znak graficzny do promocji swoich usług turystycznych.
Takie działania mające na celu stworzenie marki dla regionu zostały podjęte przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego.
Ich celem jest między innymi zmiana postrzegania województwa przez mieszkańców Polski i upowszechnianie przekonania, że Lubuskie to region atrakcyjny turystycznie, który warto poznawać i w nim wypoczywać.
Wartością stworzenia marki, która ma wesprzeć działania turystyczne regionu Lubuskiego jest , by w przyszłości turyści mogli powiedzieć: „Lubuskie to nasze miejsce na weekendowy wypad. Lubuskie to kraina pełna nieodkrytych skarbów przyrody. Bogactwo jezior i lasów, dziedzictwo historyczne i bogata oferta kulturalna. Tu odpoczywam.”
Warto przyjrzeć się perłom regionu lubuskiego, które mają szansę skorzystać na nowej strategii komunikacji tworzonej przez Urząd Marszałkowski. W Lubuskim jest ogromna ilość obiektów zasługujących na uwagę turystów, a ciągle tak mało Polaków o nich wie.
Międzyrzecki Rejon Umocniony – Podziemne Trasy Turystyczne.
Jest to rozbudowany ponad trzydziestokilometrowy system tuneli podziemnych. To jedyny taki obiekt fortyfikacyjny, który zachował się w dobrym stanie do dnia dzisiejszego. Został wybudowany zgodnie z niemiecką ideą frontu fortecznego (Festungsfront); w ocenie specjalistów rozwiązaniami technicznymi przewyższający Linię Maginota.
Odwiedzający mają możliwość zapoznania się z historią pogranicza polsko-niemieckiego w okresie międzywojennym oraz technicznymi możliwościami fortyfikacji stałych z okresu przed i w trakcie II wojny światowej. Przedmiotem do ciekawych dyskusji są także dynamiczne zmiany zachodzące na pograniczu polsko – niemieckim oraz wzajemny wpływ ludności polskiej i niemieckiej na rozwój tego obszaru. Wycieczki systemem podziemnych tuneli o zróżnicowanej długości i stopniu trudności trwają od pół godziny nawet do 8 godzin.
Drugim elementem jest pokazanie miejsc bytowania nietoperzy. Każdego roku w zaciemnionych korytarzach fortyfikacji gnieździ się armia ponad 30 tysięcy tych skrzydlatych ssaków, które wybrały sobie tutejsze sklepienia na miejsce największego w Europie środkowej zimowiska. Fragment podziemi Grupy Warownej Scharnhorst dostępny jest całorocznie – można obserwować hibernujące nietoperze.
Wiosną i jesienią wycieczki ukierunkowane są na historię, jesienią i zimą na przyrodę.
Głównymi atrakcjami są dwie podziemne trasy turystyczne (jedna całoroczna – Grupa Warowna Scharnhorst, druga sezonowa – Pętla Nietoperska), poprowadzone na powierzchni, obiektach bojowych (Panzerwerkach) oraz w podziemiach Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, z jedynym zachowanym w 100 % Panzerwerkiem 717, wpisanym do rejestru zabytków.
Winobranie
Tradycje winiarskie Zielonej Góry – zwanej polskim Miastem Bachusa sięgają XIII w. Pofałdowane ukształtowanie terenu oraz sprzyjający klimat sprawiły, że zaczęły tu powstawać winnice. Dzisiaj w Zielonej Górze w siłę rosną rodzinne przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wina, a liczba koneserów zainteresowanych zielonogórskimi trunkami wzrasta każdego roku.
Współczesne winobranie to przede wszystkim kolorowy festyn, w trakcie którego miasto zamienia się w wielki jarmark. Z całej Polski ściągają tu handlarze i zastawiają Starówkę straganami. To targowisko gęsto przetykają czynne do nocy ogródki piwne i winne oraz wszędobylskie kapele. Odbywa się mnóstwo koncertów, spektakli, a święto kończy tradycyjny korowód - winobraniowa kulminacja. Niegdyś szli w nim winiarze, w PRL-u zakłady pracy i szkoły (na pierwszej powojennej trybunie winobraniowej obowiązkowo stali przedstawiciele Armii Czerwonej), a teraz jest to wielkie nocne widowisko uliczne pełne muzyki i ognia. Co roku organizatorzy stają na głowie, by przebić rozmachem miniony korowód, więc dodają świateł, dymów, aktorów, machin i dziwacznych stworów. Udało im się zmusić nawet prezydenta miasta, by dał się zakuć w dyby.
Palmiarnia w Zielonej Górze
Palmiarnia to przede wszystkim część historii miasta i zielonogórskiej tradycji. Budynki tego typu zaczęto wznosić w XVIII wieku na potrzeby winiarzy. Domki mają charakterystyczną, łatwo rozpoznawalną bryłę: są najczęściej piętrowe, o czterospadowych dachach. W piwnicach mieściły się magazyny, na parterze produkowano wino, a w pozostałych pomieszczeniach mieszkała winiarska rodzina. Domek na Winnym Wzgórzu ma dach zwieńczony tarasem. Takie właśnie budowle wznosili bogatsi plantatorzy. W roku 1956 do istniejącego Domku Winiarza (wzniesionego w 1818 r.) dobudowano szklany pawilon, gdzie przechowywano ozdobne rośliny doniczkowe. Obiekt ten w latach 1960-64 przekształcono w Palmiarnię, w której mieściła się kawiarnia. Najstarsza, murowana część restauracji to jeden z czterech domów winiarskich, jakie przetrwały do naszych czasów. Palmiarnia składa się z obiektu szklarniowego z egzotyczną roślinnością, budynku, zaplecza gastronomiczno - socjalnego, zabytkowego Domku Winiarza z funkcją restauracyjną i usługową. Cały Park Winny, obok funkcji wypoczynkowej, pełni rolę reprezentacyjną ze względu na swoją lokalizację i charakter, na który składają się: panorama na stare miasto, symboliczna plantacja winorośli oraz Palmiarnia.
Palmiarnia to jedyny zielonogórski obiekt, w którym można zobaczyć wiele egzotycznych gatunków roślin i zwierząt. Niektóre z nich występują wyłącznie w warunkach tropikalnych. Wewnątrz obiektu można się nacieszyć widokiem żółwi i egzotycznych wielobarwnych ryb. Prawdziwą gratką dla miłośników przyrody jest daktyl kanaryjski – największa w Europie palma daktylowa. Dla zwiedzających Palmiarnię niewątpliwą atrakcją jest taras widokowy. Kładki widokowe znajdują się na wysokości 14 i 18 m, co pozwala na obserwację zgromadzonej roślinności z różnej perspektywy. Stojąc na najwyższej (osiemnastometrowej) kładce, można podziwiać widok całej Zielonej Góry i jej okolic.
Muzeum Etnograficzne w Ochli
Jeśli ktoś chciałby stać się na chwilę winiarzem, może się wybrać do Muzeum Etnograficznego w podzielonogórskiej Ochli. Kilka lat temu pracownicy skansenu założyli małą winnicę wokół starego domku winiarza i podczas winobrania organizują wspaniały piknik, w trakcie którego można wytłoczyć wino na stosowanych 100 lat temu maszynach.
Zoo Safari.
Zoo Safari położone jest w Świerkocinie w gminie Witnica w malowniczej okolicy w pobliżu Parku Narodowego Ujście Warty. Powstało w 1996 roku. Obecnie zajmuje ponad 20 ha powierzchni, na której przebywa około 600 zwierząt. To obiekt, który tętni życiem - nieustannie pojawiają się nowe zwierzęta, rozbudowywane jest zaplecze socjalno-rozrywkowe. Państwo Rasmussen , właściciele obiektu, obiecują także, że już wkrótce Zoo Safari wzbogaci się o nowe atrakcje, czynione są też starania o pozyskanie kolejnych terenów, tak aby zwierzęta miały jak najlepsze warunki do bytowania. Zoo Safari jest pierwszym Ogrodem Zoologicznym w Polsce, przez które można przejechać samochodem i zobaczyć dzikie zwierzęta z bardzo bliska. Obiekty typu safari stanowią rewolucyjny i unikatowy sposób na obcowanie z dzikimi zwierzętami, trzymanymi w zamknięciu. Zwiedzających nie odgradzają od zwierząt ani kraty, ani szyby, ani nawet fosy. Poza terenem safari w Zoo Safari znajduje się piesze zoo i teren parku rozrywki, gdzie można korzystać z karuzel.
Wieża Łazienna w Zielonej Górze
Jeden z najstarszych zabytków miasta, zbudowany w XV wieku. Dawniej w jej wnętrzu znajdowało się więzienie. Jej nazwa wzięła się z tego, że w jej pobliżu znajdowały się łaźnie miejskie.
Konkatedra św. Jadwigi w Zielonej Górze
Najstarszy zabytek Zielonej Góry ufundowany został w II poł. XIII wieku przez księcia Konrada I głogowskiego pod wezwaniem św. Jadwigi (skądinąd babki fundatora). Kościół ten - dziś konkatedra - ukończony został w 1294 przez Henryka III głogowskiego, syna Konrada; sam fundator został pochowany w obrębie świątyni. Nocą katedra jest przepięknie oświetlona.
Katedra Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wielkopolskim
Najstarsza świątynia wzniesiona pod koniec XIII w. na planie trzynawowego, pseudobazylikowego korpusu z wieżą przy elewacji zachodniej oraz zakrystią w kształcie prostokąta, przy elewacji północnej, jako miejski kościół parafialny. Pierwotnie nosiła tytuł Maryi Panny i 11 Dziewic. Gorzowska katedra, zgodnie z założeniami tradycji chrześcijańskiej, zbudowana została w specyficzny sposób. Prezbiterium musiało być zwrócone ku wschodowi, skąd w dniu Sądu Ostatecznego przybędzie Chrystus, główne wejście natomiast znajdowało się zawsze od zachodu, naprzeciw głównego ołtarza.
Gorzowska katedra jest budowlą gotycką, jednak można odnaleźć w niej elementy poprzedniego stylu architektonicznego - romanizmu. Styl romański ujawnia się przede wszystkim w rozplanowaniu świątyni oraz w elementach budowy z granitowych ciosów. Zbudowana jest z palonej cegły, jako budowla halowa posiadająca trzy nawy.
Pałac książęcy w Żaganiu
Uchodzi za jeden z najcenniejszych zabytków barokowych w Polsce. Został on zbudowany na miejscu piastowskiego zamku z przełomu XIII i XIV wieku. Pałac był poddawany wielu modernizacjom. Jego obecny wygląd został ukształtowany w okresie baroku. Dziś zabytek jest budowlą trójskrzydłową. Otacza go sucha fosa i park. Warto zobaczyć dwie reprezentacyjne klatki schodowe, oraz kilka sal, między innymi salę teatralną.
Park książęcy okalający pałac w Żaganiu
To jeden z największych zabytkowych parków w Polsce. Jest to obiekt najwyższej rangi. Już przed II wojną światową był uznawany za najpiękniejszy na Śląsku i jeden z najwspanialszych w Europie Środkowej. Miejsce to pamięta czasy Wallensteina, który założył obok pałacu zwierzyniec.
Obecna postać parku ukształtowana została w XIX wieku, za czasów księżnej Doroty.
Główne zasługi odniósł tu Oskar Teichert - Książęcy Inspektor Ogrodów i Parków.
Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Żaganiu
To jedna z najcenniejszych świątyń Dolnego Śląska – zarówno pod względem historycznym jak i artystycznym. W kościele bardzo pięknie prezentują się stalle z 1695 r. oraz XVI wieczny ołtarz Św. Trójcy. W świątyni znajduje się także gotycki sarkofag księcia głogowsko-żagańskiego Henryka IV Wiernego. Na uwagę również zasługuje ekspozycja muzealna ulokowana na emporze nad zakrystią kościoła.
Zespół poaugustiański w Żaganiu
Dawny klasztor augustianów – z XIV wieku. Poza celami zakonników i kapitularzem mieści również kaplicę św. Anny z gotyckimi sklepieniami oraz wspaniałą bibliotekę klasztorną z XVIII wiecznym wystrojem. W księgozbiorze biblioteki znajdują się fragment Biblii z VIII wieku oraz pozycje od XVII do XIX w. W bibliotece pozostały także dwa XVII-wieczne globusy, których używał pracujący tu słynny astronom Jan Kepler.
Spichlerz klasztorny – późnogotycki budynek zamykający plac klasztorny z końca XV wieku. Częściowo przekształcony był na przełomie XIX i XX wieku. Obiekt jest murowany z cegły, a elewacja frontowa jest rozczłonkowana wąskimi, ostrołukowymi blendami.
Konwikt - posiada cenny rokokowy portal, a także barokowe malowidła z motywami astronomicznymi i portretem słynnego żagańskiego astronoma Jana Keplera.
Łagowski Park Krajobrazowy
Park powstał w 1985 roku w celu zachowania i ochrony wybitnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych centralnej części Pojezierza Lubuskiego - Pojezierza Łagowskiego i chroni pełne ryb jeziora, strome wzgórza porośnięte charakterystycznymi bukowymi lasami, pofalowaną powierzchnię pól i łąk z bogatą roślinnością i licznymi gatunkami zwierząt.
Na terenie parku istnieje sieć dobrze oznakowanych szlaków turystycznych, rowerowych i ścieżek przyrodniczych, pozwalających na dokładne zapoznanie się z atrakcjami parku i jego gruntowne zwiedzenie.
Zamek w Łagowie
Dobrze utrzymany zameczek pełni dziś funkcje komercyjne i nie jest udostępniany do zwiedzania. Mieści się w nim hotel o wysokim standardzie, restauracja oraz centrum konferencyjne z szerokim wachlarzem fakultatywnych rozrywek o charakterze recitalowo-jarmarcznym. W sezonie turystom udostępniana jest wieża, z której rozciąga się urzekająca panorama lubuskiego krajobrazu. Miłośnikom kina Łagów zapewne kojarzy się z organizowanym przy zamku przeglądem filmów fabularnych - Lubuskim Latem Filmowym (w 2008 nie odbył się), a żołnierzom - z pięknie położonym nieopodal poligonem w Wędrzynie.
.
Dlatego spośród dwóch malowniczych miejscowości wybieramy właśnie tę. Ta niezwykła moc, która nas do danego miejsca przyciąga to właśnie marka. Siłą dobrej marki jest nieuchwytny klimat emocjonalny. Region posiadający markę odnosi z tego faktu niezaprzeczalne korzyści: zadowoleni włodarze, szczęśliwi mieszkańcy i dostęp do środków na niezbędne inwestycje. Niektóre regiony mają markę od wieków, inne muszą ją dopiero zbudować. Jednak nawet te, które ją posiadają muszą o nią dbać, pielęgnować, by mogła się rozwijać i przynosić korzyści.
Przewaga miejsc atrakcyjnych turystycznie polega na zrozumieniu i zastosowaniu silnej marki. To właśnie ona jest podstawą i najskuteczniejszą metodą budowania reputacji i dobrobytu. Jednak promowanie produktu turystycznego jest trudnym przedsięwzięciem. Kształtowanie własnego wizerunku sprawia dużo kłopotów miejscowościom, zwłaszcza tym niewielkim. Pojedyncze małe wsie i miasteczka, mimo tego, że są perełkami na mapie regionu, mają ograniczone środki i możliwości. Rozwiązaniem dla tych problemów jest jednoznaczna strategia promocyjna dla całego regionu i jedna wspólna marka. Pozwala ona na przezwyciężenie problemu braku środków finansowych i zasobów intelektualnych koniecznych do stworzenia fachowej i skutecznej strategii promocyjnej. Małe miejscowości mają szansę skorzystać na działaniach centralnych prowadzonych przez władze regionu. Nie muszą tworzyć koncepcji marki na własna rękę. Wystarczy, że „podepną” się pod ogólna całościową promocję regionu. Mają szansę wykorzystać nośne hasło i znak graficzny do promocji swoich usług turystycznych.
Takie działania mające na celu stworzenie marki dla regionu zostały podjęte przez Urząd Marszałkowski Województwa Lubuskiego.
Ich celem jest między innymi zmiana postrzegania województwa przez mieszkańców Polski i upowszechnianie przekonania, że Lubuskie to region atrakcyjny turystycznie, który warto poznawać i w nim wypoczywać.
Wartością stworzenia marki, która ma wesprzeć działania turystyczne regionu Lubuskiego jest , by w przyszłości turyści mogli powiedzieć: „Lubuskie to nasze miejsce na weekendowy wypad. Lubuskie to kraina pełna nieodkrytych skarbów przyrody. Bogactwo jezior i lasów, dziedzictwo historyczne i bogata oferta kulturalna. Tu odpoczywam.”
Warto przyjrzeć się perłom regionu lubuskiego, które mają szansę skorzystać na nowej strategii komunikacji tworzonej przez Urząd Marszałkowski. W Lubuskim jest ogromna ilość obiektów zasługujących na uwagę turystów, a ciągle tak mało Polaków o nich wie.
Międzyrzecki Rejon Umocniony – Podziemne Trasy Turystyczne.
Jest to rozbudowany ponad trzydziestokilometrowy system tuneli podziemnych. To jedyny taki obiekt fortyfikacyjny, który zachował się w dobrym stanie do dnia dzisiejszego. Został wybudowany zgodnie z niemiecką ideą frontu fortecznego (Festungsfront); w ocenie specjalistów rozwiązaniami technicznymi przewyższający Linię Maginota.
Odwiedzający mają możliwość zapoznania się z historią pogranicza polsko-niemieckiego w okresie międzywojennym oraz technicznymi możliwościami fortyfikacji stałych z okresu przed i w trakcie II wojny światowej. Przedmiotem do ciekawych dyskusji są także dynamiczne zmiany zachodzące na pograniczu polsko – niemieckim oraz wzajemny wpływ ludności polskiej i niemieckiej na rozwój tego obszaru. Wycieczki systemem podziemnych tuneli o zróżnicowanej długości i stopniu trudności trwają od pół godziny nawet do 8 godzin.
Drugim elementem jest pokazanie miejsc bytowania nietoperzy. Każdego roku w zaciemnionych korytarzach fortyfikacji gnieździ się armia ponad 30 tysięcy tych skrzydlatych ssaków, które wybrały sobie tutejsze sklepienia na miejsce największego w Europie środkowej zimowiska. Fragment podziemi Grupy Warownej Scharnhorst dostępny jest całorocznie – można obserwować hibernujące nietoperze.
Wiosną i jesienią wycieczki ukierunkowane są na historię, jesienią i zimą na przyrodę.
Głównymi atrakcjami są dwie podziemne trasy turystyczne (jedna całoroczna – Grupa Warowna Scharnhorst, druga sezonowa – Pętla Nietoperska), poprowadzone na powierzchni, obiektach bojowych (Panzerwerkach) oraz w podziemiach Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego, z jedynym zachowanym w 100 % Panzerwerkiem 717, wpisanym do rejestru zabytków.
Winobranie
Tradycje winiarskie Zielonej Góry – zwanej polskim Miastem Bachusa sięgają XIII w. Pofałdowane ukształtowanie terenu oraz sprzyjający klimat sprawiły, że zaczęły tu powstawać winnice. Dzisiaj w Zielonej Górze w siłę rosną rodzinne przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją wina, a liczba koneserów zainteresowanych zielonogórskimi trunkami wzrasta każdego roku.
Współczesne winobranie to przede wszystkim kolorowy festyn, w trakcie którego miasto zamienia się w wielki jarmark. Z całej Polski ściągają tu handlarze i zastawiają Starówkę straganami. To targowisko gęsto przetykają czynne do nocy ogródki piwne i winne oraz wszędobylskie kapele. Odbywa się mnóstwo koncertów, spektakli, a święto kończy tradycyjny korowód - winobraniowa kulminacja. Niegdyś szli w nim winiarze, w PRL-u zakłady pracy i szkoły (na pierwszej powojennej trybunie winobraniowej obowiązkowo stali przedstawiciele Armii Czerwonej), a teraz jest to wielkie nocne widowisko uliczne pełne muzyki i ognia. Co roku organizatorzy stają na głowie, by przebić rozmachem miniony korowód, więc dodają świateł, dymów, aktorów, machin i dziwacznych stworów. Udało im się zmusić nawet prezydenta miasta, by dał się zakuć w dyby.
Palmiarnia w Zielonej Górze
Palmiarnia to przede wszystkim część historii miasta i zielonogórskiej tradycji. Budynki tego typu zaczęto wznosić w XVIII wieku na potrzeby winiarzy. Domki mają charakterystyczną, łatwo rozpoznawalną bryłę: są najczęściej piętrowe, o czterospadowych dachach. W piwnicach mieściły się magazyny, na parterze produkowano wino, a w pozostałych pomieszczeniach mieszkała winiarska rodzina. Domek na Winnym Wzgórzu ma dach zwieńczony tarasem. Takie właśnie budowle wznosili bogatsi plantatorzy. W roku 1956 do istniejącego Domku Winiarza (wzniesionego w 1818 r.) dobudowano szklany pawilon, gdzie przechowywano ozdobne rośliny doniczkowe. Obiekt ten w latach 1960-64 przekształcono w Palmiarnię, w której mieściła się kawiarnia. Najstarsza, murowana część restauracji to jeden z czterech domów winiarskich, jakie przetrwały do naszych czasów. Palmiarnia składa się z obiektu szklarniowego z egzotyczną roślinnością, budynku, zaplecza gastronomiczno - socjalnego, zabytkowego Domku Winiarza z funkcją restauracyjną i usługową. Cały Park Winny, obok funkcji wypoczynkowej, pełni rolę reprezentacyjną ze względu na swoją lokalizację i charakter, na który składają się: panorama na stare miasto, symboliczna plantacja winorośli oraz Palmiarnia.
Palmiarnia to jedyny zielonogórski obiekt, w którym można zobaczyć wiele egzotycznych gatunków roślin i zwierząt. Niektóre z nich występują wyłącznie w warunkach tropikalnych. Wewnątrz obiektu można się nacieszyć widokiem żółwi i egzotycznych wielobarwnych ryb. Prawdziwą gratką dla miłośników przyrody jest daktyl kanaryjski – największa w Europie palma daktylowa. Dla zwiedzających Palmiarnię niewątpliwą atrakcją jest taras widokowy. Kładki widokowe znajdują się na wysokości 14 i 18 m, co pozwala na obserwację zgromadzonej roślinności z różnej perspektywy. Stojąc na najwyższej (osiemnastometrowej) kładce, można podziwiać widok całej Zielonej Góry i jej okolic.
Muzeum Etnograficzne w Ochli
Jeśli ktoś chciałby stać się na chwilę winiarzem, może się wybrać do Muzeum Etnograficznego w podzielonogórskiej Ochli. Kilka lat temu pracownicy skansenu założyli małą winnicę wokół starego domku winiarza i podczas winobrania organizują wspaniały piknik, w trakcie którego można wytłoczyć wino na stosowanych 100 lat temu maszynach.
Zoo Safari.
Zoo Safari położone jest w Świerkocinie w gminie Witnica w malowniczej okolicy w pobliżu Parku Narodowego Ujście Warty. Powstało w 1996 roku. Obecnie zajmuje ponad 20 ha powierzchni, na której przebywa około 600 zwierząt. To obiekt, który tętni życiem - nieustannie pojawiają się nowe zwierzęta, rozbudowywane jest zaplecze socjalno-rozrywkowe. Państwo Rasmussen , właściciele obiektu, obiecują także, że już wkrótce Zoo Safari wzbogaci się o nowe atrakcje, czynione są też starania o pozyskanie kolejnych terenów, tak aby zwierzęta miały jak najlepsze warunki do bytowania. Zoo Safari jest pierwszym Ogrodem Zoologicznym w Polsce, przez które można przejechać samochodem i zobaczyć dzikie zwierzęta z bardzo bliska. Obiekty typu safari stanowią rewolucyjny i unikatowy sposób na obcowanie z dzikimi zwierzętami, trzymanymi w zamknięciu. Zwiedzających nie odgradzają od zwierząt ani kraty, ani szyby, ani nawet fosy. Poza terenem safari w Zoo Safari znajduje się piesze zoo i teren parku rozrywki, gdzie można korzystać z karuzel.
Wieża Łazienna w Zielonej Górze
Jeden z najstarszych zabytków miasta, zbudowany w XV wieku. Dawniej w jej wnętrzu znajdowało się więzienie. Jej nazwa wzięła się z tego, że w jej pobliżu znajdowały się łaźnie miejskie.
Konkatedra św. Jadwigi w Zielonej Górze
Najstarszy zabytek Zielonej Góry ufundowany został w II poł. XIII wieku przez księcia Konrada I głogowskiego pod wezwaniem św. Jadwigi (skądinąd babki fundatora). Kościół ten - dziś konkatedra - ukończony został w 1294 przez Henryka III głogowskiego, syna Konrada; sam fundator został pochowany w obrębie świątyni. Nocą katedra jest przepięknie oświetlona.
Katedra Wniebowzięcia NMP w Gorzowie Wielkopolskim
Najstarsza świątynia wzniesiona pod koniec XIII w. na planie trzynawowego, pseudobazylikowego korpusu z wieżą przy elewacji zachodniej oraz zakrystią w kształcie prostokąta, przy elewacji północnej, jako miejski kościół parafialny. Pierwotnie nosiła tytuł Maryi Panny i 11 Dziewic. Gorzowska katedra, zgodnie z założeniami tradycji chrześcijańskiej, zbudowana została w specyficzny sposób. Prezbiterium musiało być zwrócone ku wschodowi, skąd w dniu Sądu Ostatecznego przybędzie Chrystus, główne wejście natomiast znajdowało się zawsze od zachodu, naprzeciw głównego ołtarza.
Gorzowska katedra jest budowlą gotycką, jednak można odnaleźć w niej elementy poprzedniego stylu architektonicznego - romanizmu. Styl romański ujawnia się przede wszystkim w rozplanowaniu świątyni oraz w elementach budowy z granitowych ciosów. Zbudowana jest z palonej cegły, jako budowla halowa posiadająca trzy nawy.
Pałac książęcy w Żaganiu
Uchodzi za jeden z najcenniejszych zabytków barokowych w Polsce. Został on zbudowany na miejscu piastowskiego zamku z przełomu XIII i XIV wieku. Pałac był poddawany wielu modernizacjom. Jego obecny wygląd został ukształtowany w okresie baroku. Dziś zabytek jest budowlą trójskrzydłową. Otacza go sucha fosa i park. Warto zobaczyć dwie reprezentacyjne klatki schodowe, oraz kilka sal, między innymi salę teatralną.
Park książęcy okalający pałac w Żaganiu
To jeden z największych zabytkowych parków w Polsce. Jest to obiekt najwyższej rangi. Już przed II wojną światową był uznawany za najpiękniejszy na Śląsku i jeden z najwspanialszych w Europie Środkowej. Miejsce to pamięta czasy Wallensteina, który założył obok pałacu zwierzyniec.
Obecna postać parku ukształtowana została w XIX wieku, za czasów księżnej Doroty.
Główne zasługi odniósł tu Oskar Teichert - Książęcy Inspektor Ogrodów i Parków.
Kościół parafialny p.w. Wniebowzięcia NMP w Żaganiu
To jedna z najcenniejszych świątyń Dolnego Śląska – zarówno pod względem historycznym jak i artystycznym. W kościele bardzo pięknie prezentują się stalle z 1695 r. oraz XVI wieczny ołtarz Św. Trójcy. W świątyni znajduje się także gotycki sarkofag księcia głogowsko-żagańskiego Henryka IV Wiernego. Na uwagę również zasługuje ekspozycja muzealna ulokowana na emporze nad zakrystią kościoła.
Zespół poaugustiański w Żaganiu
Dawny klasztor augustianów – z XIV wieku. Poza celami zakonników i kapitularzem mieści również kaplicę św. Anny z gotyckimi sklepieniami oraz wspaniałą bibliotekę klasztorną z XVIII wiecznym wystrojem. W księgozbiorze biblioteki znajdują się fragment Biblii z VIII wieku oraz pozycje od XVII do XIX w. W bibliotece pozostały także dwa XVII-wieczne globusy, których używał pracujący tu słynny astronom Jan Kepler.
Spichlerz klasztorny – późnogotycki budynek zamykający plac klasztorny z końca XV wieku. Częściowo przekształcony był na przełomie XIX i XX wieku. Obiekt jest murowany z cegły, a elewacja frontowa jest rozczłonkowana wąskimi, ostrołukowymi blendami.
Konwikt - posiada cenny rokokowy portal, a także barokowe malowidła z motywami astronomicznymi i portretem słynnego żagańskiego astronoma Jana Keplera.
Łagowski Park Krajobrazowy
Park powstał w 1985 roku w celu zachowania i ochrony wybitnych walorów krajobrazowych i przyrodniczych centralnej części Pojezierza Lubuskiego - Pojezierza Łagowskiego i chroni pełne ryb jeziora, strome wzgórza porośnięte charakterystycznymi bukowymi lasami, pofalowaną powierzchnię pól i łąk z bogatą roślinnością i licznymi gatunkami zwierząt.
Na terenie parku istnieje sieć dobrze oznakowanych szlaków turystycznych, rowerowych i ścieżek przyrodniczych, pozwalających na dokładne zapoznanie się z atrakcjami parku i jego gruntowne zwiedzenie.
Zamek w Łagowie
Dobrze utrzymany zameczek pełni dziś funkcje komercyjne i nie jest udostępniany do zwiedzania. Mieści się w nim hotel o wysokim standardzie, restauracja oraz centrum konferencyjne z szerokim wachlarzem fakultatywnych rozrywek o charakterze recitalowo-jarmarcznym. W sezonie turystom udostępniana jest wieża, z której rozciąga się urzekająca panorama lubuskiego krajobrazu. Miłośnikom kina Łagów zapewne kojarzy się z organizowanym przy zamku przeglądem filmów fabularnych - Lubuskim Latem Filmowym (w 2008 nie odbył się), a żołnierzom - z pięknie położonym nieopodal poligonem w Wędrzynie.
.
