iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Europa

Przykładem jest Wielka Brytania, gdzie nie ma wieczerzy wigilijnej. Najważniejszy jest pierwszy dzień Świąt, kiedy odbywa się wielki wspólny rodzinny obiad. W domach stawia się choinkę a u sufitu zawiesza jemiołę.
We Francji panuje wiara, że w Bożonarodzeniową Noc malutki Jezus przynosi prezenty i wkłada je do zostawionych koło komina, przez który wchodzi, butów. Wigilię rozpoczyna się po Pasterce a potrawami są: indyk nadziewany kasztanami, ostrygi, zimne potrawy i tort. Podobnie, jak w Wielkiej Brytanii najważniejszy jest rodzinny obiad w pierwszy dzień Świąt.
W Szwecji Święta nazywane są Jul. W Wigilię spożywa się słodki domowej roboty chleb z imbirem moczony w wodzie, w której wcześniej gotowano mięso. Jest też choinka i prezenty przynoszone przez krasnoludki.
Norwegowie wierzą, że to ich ojczyzna jest krajem Bożego Narodzenia i tam mieszka Św. Mikołaj. Święta rozpoczyna się 21 grudnia. W Wigilię po nabożeństwie rodziny zbierają się na wspólnej wieczerzy, której głównym daniem jest owsianka z migdałem. Ten, komu się trafi, otrzymuje prezent. Podaje się też żeberka ze świni i gotowane mięso owcze lub danie przygotowane z solonej i gotowanej ryby z boczkiem.
W Austrii przygotowania do Świąt trwają miesiąc. W domach zawiesza się zielone gałązki przystrojone fioletowymi wstążkami i 4 świeczkami. W Wigilię dźwięk dzwoneczka oznajmia, że czas rozpocząć wieczerzę, po której daje się prezenty. O północy dzwonią kościelne dzwony i rozpoczyna się Pasterka.
Także Włosi przygotowują się do Świąt cały grudzień. Przystraja się ulice i sklepy i kupuje się Bambino- Dzieciątko w żłóbku zanoszone przez dzieci na Plac Św. Piotra, aby pobłogosławił je Papież. Słychać mało kolęd, nie ma opłatka a choinki są rzadkością. Podczas Wigilii podaje się indyka, pierożki z mięsem i ciasto drożdżowe.

Ameryka Południowa

Interesująco Święta obchodzi się w Ameryce Południowej. W Boliwii 24 grudnia ludzie święcą własnoręcznie wykonane figurki a później trwa radosna całonocna zabawa. W Kolumbii już 8 grudnia przyozdabia się krzewy, jako znak, że zbliża się Boże Narodzenie. Nie ma wieczerzy wigilijnej, a po ostatniej Mszy Św. także i tam trwa zabawa.
W Meksyku Święta trwają do 2 stycznia i obchodzi się je w bardzo religijnej atmosferze. Ludzie na pamiątkę postojów Maryi i Józefa w drodze do Betlejem składają sobie wizyty. Wigilia zaczyna się o północy a podaje się np. zupę rybną z knedlami z mięsa, pieczonego indyka, pieczoną rybę z ziemniakami i śmietaną. Po wieczerzy jest zabawa. Dzieci rozbijają kijami wiszący u sufitu dzban ze słodyczami tzw. piniatę, aby zebrać, jak najwięcej łakoci. Zwyczaj pochodzi z czasów przedkolonialnych. Konkwistadorzy przejęli go od Indian i nadali chrześcijański charakter przywożąc do Hiszpanii i Portugalii. Jednak i ona ma odmiany. W Meksyku piniatą jest gliniane naczynie lub forma papierowa w kształcie gwiazdy lub pajaca a wewnątrz są też owoce. Czasem odgrywa się widowisko np. niektórzy przepędzani są kijem lub wyciągani do środka. W Wenezueli pinia tę rozbija specjalną pałką najmłodsza osoba. Jest też choinka, jednak najczęściej sztuczna, pod którą stawia się szopkę. Coraz modniejsze stają się wyjazdy w Andy lub na Wybrzeże. Ciekawą tradycję ma również Brazylia. Tam w kilka dni przez Świętami ulicami położonymi koło słynnej plaży Copacabana przechodzi wielotysięczny pochód, w którym idą wspólnie Katolicy i Muzułmanie.

Filipiny

Na Filipinach świętowanie zaczyna się długo przed Bożym Narodzeniem. Na czas Adwentu domy i ulice są ozdobione i przedstawia się szopkę z udziałem aktorów.

Ameryka Północna

W USA Święta rozpoczyna pierwsza sobota grudnia, kiedy wieczorem odwiedza się przyjaciół a dom jest tzw. otwarty. Tradycyjnie podaje się pieczonego indyka. Domy i krzewy przyozdabiane są świecącymi dekoracjami a na drzwiach zawiesza świerkowe wieńce. Wigilię przeżywa się w gronie najbliższych, którzy spotykają się też następnego dnia na śniadaniu, po którym rozpakowywuje się ułożone pod choinką prezenty. O bliskości Świąt mówi zapalenie świateł na choince na Rockefeller Center w Nowym Jorku. W Kanadzie natomiast Eskimosi wędrują do Misji na pasterkę czasem kilka dni. Msza św. odprawiana jest w wielkim igloo, oświetlonym lampami z foczym tłuszczem, a w Modlitwie Pańskiej wypowiada się słowa: "Mięsa naszego powszedniego daj nam dzisiaj...", ponieważ Eskimosi nie znają chleba.