Aktualności / Świat
Zobacz więcej na
Polska, boże narodzenie, tradycja, symbole, choinka Zobacz więcej na
Polska, boże narodzenie, tradycja, symbole, choinka
RSS komentarzy
Choinka w Polsce
Artykuł był czytany 7624 razy
Zwyczaj dekorowania domów choinką na czas świąt Bożego Narodzenia znany jest w Polsce od XVIII w. i pochodzi od niemieckich protestantów.
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Drzewkiem była najczęściej jodła, którą gospodarz przynosił w wigilijny ranek. Mówiono o niej, że jest „ukradziona” innemu światu, bowiem za taki uważano las i miała przynieść „złodziejowi” szczęście.
Choinka najpierw zagościła u warszawskiego mieszczaństwa. Dopiero później znalazło się dla niej miejsce u szlachty, magnaterii a na końcu w chłopskich chatach. Z czasem stała się tak popularna, że jej stawianie było obowiązkiem nawet w okresie między i powojennym. Wcześniej, zanim nastała zwyczajowo w domach, dzieci w wigilijny wieczór dostawały gałązkę szpilkowego drzewka, na którym zawieszały: czekoladki, owoce, jabłka, kolorowe opłatki i słomiany łańcuch.
Dziś uważa się, że tradycja przynoszenia choinki do domu jest zakorzeniona w praktykowanym dawniej stawianiu na czas adwentu jodły w przedsionku kościoła. Zielone drzewko kojarzono z życiem i uważano je za symbol Chrystusa jako źródło życia.
Ozdoby, którymi przystrajano choinkę miały także swoją wymowę. Jabłka- nawiązywały do rajskiego owocu. Miały zapewnić zdrowie i urodę, zawijane w sreberka orzechy- dobrobyt i siłę, dzwoneczki- dobre nowiny i radosne wydarzenia a aniołki- opiekę niebiańskich istot. Łańcuchy przypominały o zniewoleniu grzechem. W ludowej tradycji wierzono, że wzmacniają rodzinne więzi i odganiają kłopoty a czas rozbiorów sprawił, że nabrały znaczenia politycznego. Światełka a wcześniej świeczki miały płomieniem bronić przed złymi mocami i nieżyczliwymi spojrzeniami oraz być światłem dla pogan. Najważniejszą rzeczą była zakładana na czubek gwiazda betlejemska. Jej zadaniem była pomoc w powrocie do domu tym, którzy rozeszli się po świecie. Na wsiach zawieszano też ciastka, pierniczki, ozdoby z bibuły, kolorowe papierki, piórka, wydmuszki, słomę, źdźbła traw, kłosy zbóż itp. rzeczy. Strojeniem zajmowały się głównie dziewczęta.
Obecnie tradycja ubierania choinki zmieniła się. Dziś gotowe bombki i zabawki kupujemy w sklepach a światełka są elektryczne. Coraz mniej ludzi zawiesza słodycze i włosy anielskie. Nikt ozdób nie robi własnoręczne i w różnych częściach świata panuje na nie inna moda.
Pierwsze polskie choinkowe bombki nazywane w Małopolsce bańkami pojawiły się w XIX w. Wykonywano je z dmuchanego szkła i miały kształty owoców i orzechów. Dopiero później zaczęły przypominać przedmioty codziennego użytku. Wcześniej wszelkie ozdoby sprowadzano z zagranicy- zwłaszcza z Norymbergii, która jest ich zagłębiem.
W większości krajów choinka jest ubierana rankiem w Wigilię, jednak w tych anglosaskich ma to miejsce już wcześniej. Tam w wigilijny wieczór pod przystrojonym drzewkiem układa się prezenty od Św. Mikołaja. Nieodłącznym elementem przystrojonego domu jest zawieszona u sufitu gałązka jemioły. Całują się pod nią zakochani oraz skłóceni a jej pęk przechowywany jest do następnych Świąt.
Choinka najpierw zagościła u warszawskiego mieszczaństwa. Dopiero później znalazło się dla niej miejsce u szlachty, magnaterii a na końcu w chłopskich chatach. Z czasem stała się tak popularna, że jej stawianie było obowiązkiem nawet w okresie między i powojennym. Wcześniej, zanim nastała zwyczajowo w domach, dzieci w wigilijny wieczór dostawały gałązkę szpilkowego drzewka, na którym zawieszały: czekoladki, owoce, jabłka, kolorowe opłatki i słomiany łańcuch.
Dziś uważa się, że tradycja przynoszenia choinki do domu jest zakorzeniona w praktykowanym dawniej stawianiu na czas adwentu jodły w przedsionku kościoła. Zielone drzewko kojarzono z życiem i uważano je za symbol Chrystusa jako źródło życia.
Ozdoby, którymi przystrajano choinkę miały także swoją wymowę. Jabłka- nawiązywały do rajskiego owocu. Miały zapewnić zdrowie i urodę, zawijane w sreberka orzechy- dobrobyt i siłę, dzwoneczki- dobre nowiny i radosne wydarzenia a aniołki- opiekę niebiańskich istot. Łańcuchy przypominały o zniewoleniu grzechem. W ludowej tradycji wierzono, że wzmacniają rodzinne więzi i odganiają kłopoty a czas rozbiorów sprawił, że nabrały znaczenia politycznego. Światełka a wcześniej świeczki miały płomieniem bronić przed złymi mocami i nieżyczliwymi spojrzeniami oraz być światłem dla pogan. Najważniejszą rzeczą była zakładana na czubek gwiazda betlejemska. Jej zadaniem była pomoc w powrocie do domu tym, którzy rozeszli się po świecie. Na wsiach zawieszano też ciastka, pierniczki, ozdoby z bibuły, kolorowe papierki, piórka, wydmuszki, słomę, źdźbła traw, kłosy zbóż itp. rzeczy. Strojeniem zajmowały się głównie dziewczęta.
Obecnie tradycja ubierania choinki zmieniła się. Dziś gotowe bombki i zabawki kupujemy w sklepach a światełka są elektryczne. Coraz mniej ludzi zawiesza słodycze i włosy anielskie. Nikt ozdób nie robi własnoręczne i w różnych częściach świata panuje na nie inna moda.
Pierwsze polskie choinkowe bombki nazywane w Małopolsce bańkami pojawiły się w XIX w. Wykonywano je z dmuchanego szkła i miały kształty owoców i orzechów. Dopiero później zaczęły przypominać przedmioty codziennego użytku. Wcześniej wszelkie ozdoby sprowadzano z zagranicy- zwłaszcza z Norymbergii, która jest ich zagłębiem.
W większości krajów choinka jest ubierana rankiem w Wigilię, jednak w tych anglosaskich ma to miejsce już wcześniej. Tam w wigilijny wieczór pod przystrojonym drzewkiem układa się prezenty od Św. Mikołaja. Nieodłącznym elementem przystrojonego domu jest zawieszona u sufitu gałązka jemioły. Całują się pod nią zakochani oraz skłóceni a jej pęk przechowywany jest do następnych Świąt.
