iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Jesteśmy w centrum Warszawy w sobotę o godzinie 20. Żaden z przechodniów nie reaguje. Oglądają sobie scenę  jak przygodę bohaterów  "M jak Miłość", z tym, że tym drugim chyba nawet bardziej by współczuli.

Polska jest krajem dzikim.
Jest krajem ludzi ograniczonych, społecznie nieaktywnych i kompletnie nie umiejących radzić sobie z wszelką innością. Nie wiadomo, czyja to wina. Bolesne fakty są jednak bolesnymi faktami.
A najgorzej to być gejem.
Oczywiście, da się, jeśli się jest gotowym na funkcjonowanie w dusznym i hermetycznie zamkniętym środowisku, i tak na granicy podziemia; jeśli zamiast klasycznego podrywu jest się gotowym na mozolne przekopywanie fellow.pl, jeśli jest się przygotowanym na to, że klasyczny podryw może się zakończyć ciężkim pobiciem a jakakolwiek próba zaznaczenia swojej tożsamości – być może nawet śmiercią. I to na własnym podwórku.
A przecież ostentacja i manifestacja jest konieczna, jeśli chce się zachować wewnętrzną spójność. Albo po prostu - żeby nie oszaleć. Mająca konwencję karnawału Parada Równości albo nieśmiała akcja społeczna raz na jakiś czas to jednak trochę za mało. Nieistnienie homoseksualizmu w przestrzeni publicznej jest w Polsce faktem. A walka nie toczy się o komfort znanych reżyserów teatralnych, tylko zwyczajnych chłopaków, którzy chcą zwyczajnie funkcjonować.
Wydawało się, że w tunelu błysnęło światełko. Pomoc przychodzi, jak zwykle, zza morza.
Sacha Baron Cohen postanowił zrobić film o ostentacji. Wymyślił Bruna, bohatera, który ze swoim gejostwem jest bardziej niż oswojony. Jego zwyczaje seksualne są niezwykle rozbudowane i Bruno nie wstydzi się o tym opowiadać, ba, kategoria wstydu jest tu wręcz nie na miejscu. Macha tyłkiem, ubranym w błyszczące ciuchy, markuje pełen stosunek oralny na oczach audytorium, naprasza się heteroseksualnym mężczyznom podczas imprezy swingersów. Mówiąc kolokwialnie - nie obcyndala się.
Oczywiście nie jest to reprezentacyjne  gejowskie zachowanie, a na pewno nie w tak zwanej sferze publicznej. Ale przecież... ktoś musi to zrobić. Ktoś musi rzucić w twarz światu głośny krzyk: "wszystko jest normalne!". Ktoś musi przestać usprawiedliwiać, przymilać większości, uważać, by nie być posądzonym o deprawację maluczkich. Każdemu zwyzywanemu na ulicy przegiętemu pedałowi coś takiego się należy.
Nie w Polsce jednak.
Film "Bruno" został już oprotestowany przez środowiska prawicowe i katolickie. Do wytwórni spływają listy protestacyjne; oburzeni prawowierni wysłali również zażalenia do "Naszego Dziennika" i, rzecz jasna, radia Maryja.
Mówi się, że dni filmu w Polsce są policzone i trzeba go obejrzeć, póki można.
A warto.
Warto zorientować się, w jakim kraju przyszło nam żyć. Warto usłyszeć komentarze, obficie padające w stronę ekranu podczas projekcji. Warto przekonać się, jak łatwo zszokować tak zwanego przeciętnego odbiorcę, który jest już całkiem zautomatyzowany w swoich reakcjach i opiniach na temat świata i łatwo daje się nabrać na celowe przejaskrawienie, wyciągające na wierzch lęki i uprzedzenia, których, jak się okazuje, nikt nawet specjalnie nie ukrywa. Przynajmniej nie tutaj, gdzie nadal homofobiczna wypowiedź w telewizji publicznej uchodzi za normę a na pewno nie doczekuje się poważniejszych konsekwencji.
Dlatego też film "Bruno" jest filmem pożytecznym.
A światu potrzebny jest błazen, który mówi to, co inni chcieliby tylko powiedzieć, ale strach im nie pozwala. Szepczą tylko między sobą: "Zobacz ten film zanim go zdejmą".