iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Rocco Buttiglione nie udaje, że nie zawsze (jeśli w ogóle) jest w stanie iść na kompromis.

Polskim dziennikarzom oraz politykom kojarzy się przede wszystkim z instytucją Parlamentu Europejskiego. Był deputowanym Unii (od maja 2001), a przez osobistą nominację socjaldemokraty José Manuela Barroso (przewodniczącego PE) stał się kandydatem na komisarza UE.

Jego nominacji towarzyszyło oburzenie lewicowych polityków. Lawina krytyki spadła po wygłoszeniu przez niego przemówienia na forum Parlamentu.

Powiedział wtedy, że „uleganie homoseksualizmowi jest grzechem” i że „rodzina istnieje, aby kobieta mogła rodzić dzieci i miała ochronę ze strony mężczyzny".

Dla tych, którzy znali wcześniej jego poglądy i przywiązanie do idei i tradycji katolickiej, nie były to słowa szokujące. Przeciwnie dla północnych krajów Unii, bardziej liberalnych w sprawach społeczno-obyczajowych.
„Nie wolno nam bać się czasami konfrontacji” - Rocco Buttiglione
Zaczęto zarzucać mu dyskryminację seksualną opartą o przekonania religijne. Napięcie wśród deputowanych rosło. Sytuację musiał łagodzić sam przewodniczący Barroso, na którego biurko spływały protesty europosłów i frakcji mocno liberalnych.

Sprawę nominacji rozwiązał ostatecznie swoją decyzją ówczesny premier Włoch, Silvio Berlusconi. 29 października 2004 oświadczył, że Rocco Buttiglione pozostanie ministrem do spraw europejskich w rządzie włoskim. I to formalnie zamknęło mu możliwość objęcia zaszczytnego europejskiego stanowiska. Na nic zdały się wcześniejsze protesty przychylnej mu konserwatywnej prawicy. Ogłaszając swoja oficjalną rezygnację mówił, że stał się kozłem ofiarnym.

 

Politycy z Europy, którzy bronili jego racji i prawa do ostrego potępienia homoseksualizmu mieli również po swojej stronie przywódców kościelnych i rzecz jasna konserwatywnych katolików. Broniące go glosy nie były mniej ostre niż sama wypowiedź Buttiglioniego.

Zarzucano liberalnemu Parlamentowi „ujawnienie prawdziwego oblicza Europy”. W niektórych mediach jak na przykład we włoskim radiu RAI mówiono o konflikcie między sekularyzmem a chrześcijaństwem.

Rocco Buttiglione napisał kilka artykułów na temat homoseksualizmu w czołowych dziennikach opinii. Jeden z nich opublikowała nasza Rzeczpospolita.
Oto fragmenty:
” W Europie panuje terror politycznej poprawności i karykatura tolerancji, która ma wymusić całkowitą akceptację działań i zachowań, których tradycyjna moralność nie uznaje.”

„Dyskryminacja homoseksualistów byłaby błędem i niesprawiedliwością. Z drugiej strony jednak błędem i niesprawiedliwością są próby odebrania księżom prawa do powiedzenia, że homoseksualizm jest grzechem i nieporządkiem moralnym.”

„Kryzys rodziny, szerzenie się homoseksualizmu, zarzucenie fundamentalnych wartości legły u podstaw upadku Imperium Rzymskiego.”

We wszystkich tekstach przewija się teza, że podstawą przetrwania Europy jest rodzina.
I, jak sam zastrzega, krytykując homoseksualizm nie odbiera nikomu praw osobistych.

Tak ostry konflikt nie mógł nie zostawić piętna na postrzeganiu tego polityka. Jego ostre poglądy, słowa i miejsce ich wygłaszania oddaliły go od potężnej instytucji, jaką jest Parlament Europejski. Cała nadzieja w szukaniu miejsca w innych administracjach, których w brukselskiej biurokracji nie brak.

=================================================================

Rocco Buttiglione - urodzony we Włoszech w 1948, filozof, prawnik, profesor nauk politycznych, wykładowca humanistyczny.
=================================================================

W cyklu Sylwetki Europy niedługo kolejne postacie godne uwagi każdego współczesnego Europejczyka.
pefendorf@gazeta.pl; cytaty: BBC i Rzeczpospolita.


==============
Komentarz Autora:
Przykład krytyki użytej wobec Rococo Buttiglioniego pokazuje jak łatwo zabić polityka zaszufladkowaniem. Tu: jako oskarżyciela homoseksualizmu.
Pozostaje otwartym pytanie, czy zadania związane z tematyką sprawiedliwości, wolności i bezpieczeństwa rzeczywiście nie może pełnić osoba o mocno zarysowanych poglądach. Zbyt ostrych dla liberałów, ale jednak mieszczących się w ogólnych standardach prawnych i obyczajowych. Bo czy osoba głosząca, że osoby mocno upośledzone ruchowo nie mogą prowadzić samochodów – przekreśla niepełnosprawnych jako ludzi? Czy ich dyskryminuje?
Czy jedynym lekarstwem na fundamentalne konflikty moralne, społeczne i gospodarcze ma być poprawność polityczna?

1. Gregor | 12:40 30-12-2006

raz by wystarczyło...

tqs

2. Bartek | 15:52 03-01-2007

poprawnie

3. Mateusz | 03:04 06-03-2007

Rocco, to jeden z polityków, który szanuje tradycyjne wartości i jednocześnie nie jest zwolenikiem dyskryminacji pewnych grup.