iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Nie mam za bardzo nic do zarzucenia, autor podejmuje wręcz "dzisiejszy" temat.

Oceniłam wypowiedź autora pozytywnie mimo, że nie zgadzam się z niektórymi jego tezami. Trudno mi jest tak kategorycznie i jednoznacznie ocenić postawę przedstawicieli gimnazjum nr 2. Wydaje mi się, że rozumiem podłoża ich sprzeciwu. Wizyta Ministra Edukacji to nie tylko demonstracja potępienia dla tego co się stało i co się dzieje obecnie w szkołach. To przede wszystkim sensacja, której towarzyszy blask fleszów, szum kamer i żądnych sensacji dziennikarzy. Obawiam się, że młodzież z tej lekcji by nie skorzystała a może wręcz miałaby ona skutek przeciwny od zamierzonego. Czy nie spotykają się z potępieniem od wielu dni? A czy ktoś im pomaga zrozumieć tą tragedię i jej przyczyny? Czy ktoś im pokazuje to całe zło, które się stało? Czy takiego pytania nie powinniśmy postawić w wielu innych szkołach? Chyba nikt tego tak naprawdę nie pokazał zła takim jakie było i jest. Bo gdyby tak, to czy dzisiaj czytalibyśmy o kolejnych 14to i 16to latkach, którzy zgwałcili kolejną dziewczyną lub zmaltretowali kolejnego chłopca. Tragedię nagłośniono, ale czy w sposób taki, który by nas wszystkich czegoś nauczył? W szkołach ograniczono się do kilku pogadanek z młodzieżą. Czy dzięki temu nagłośnieniu rodzice znajdują więcej czasu dla swoich dzieci i na dialog ze szkołą? Czy ktoś poświęcił trochę więcej czasu nauczycielom, aby ich nauczyć ( rozróżniam uczyć i nauczyć) jak rozmawiać z trudną młodzieżą, jak rozpoznawać rodzące się zło i jak jemu zapobiegać?
Nie każdy ma takie szczęście jak koleżanka, która kilka lat temu trafiła do pracy do Gimnazjum nr 14, przy ulicy Kołłątaja we Wrocławiu. Dyrektor tej szkoły już kilka lat temu wprowadziła wiele zasad, o których teraz się wspomina jako odkrywcze w programie dla polskiej oświaty. Żaden uczeń nie odważy się na rozmowę przez telefon komórkowy na lekcji. A i w czasie przerwy młodzież musi uzyskać zgodę nauczyciela dyżurnego na wykonanie telefonu – no bo czasem może się przydarzyć problem zapomnianego zeszytu z ważną pracą zaliczeniową lub też trzeba zostać w szkole trochę dłużej a rodzic powinien wiedzieć. Żadna z dziewcząt nie odważy się przyjść w bluzce z dużym dekoltem lub z pępkiem na wierzchu. Wymyślne fryzury czy makijaże tez nie są mile widziane. Ma być czysto i schludnie ale jednocześnie swobodnie. I wcale nie oznacza to duszenia wolności dzieci i potrzeby artystycznego wyrażania się. Znam kilkoro uczniów byłych i obecnych tego gimnazjum i nigdy nie słyszałam od nich uwag, że ktoś tłamsi ich osobowość. W tej szkole prowadzony jest specjalny program klas w ramach bloku aktywności twórczej. I zdarzają się też przykre wypadki kradzieży czy też brzydkiego zachowania się młodzieży wobec innych uczniów. Ale w takich sytuacjach podejmowane są natychmiastowe działania ze strony nauczycieli i dyrekcji szkoły. Wystarczy więc pomysł, jasno określone i uzgodnione zasady i konsekwencja w ich egzekwowaniu.
Dlatego jestem za tym, że reakcja na gdańską tragedię ma miejsce na najwyższych szczeblach ministerstwa edukacji ale jestem przeciwna programowi o tytule „zero tolerancji”. Jestem za programem „mądrej tolerancji” i głębokim działaniom wewnątrz systemu edukacji, ale takim prawdziwym a nie na pokaz.

Akceptuję, bo szybko i przyjemnie sie czyta ..

Mo

Żenująca, bezczelna... - słownictwo jak z "Faktów".

"popieram chęć działania i wyciągnięcia konsekwencji w wyniku gdańskiej tragedii" - konsekwencje w wyniuku? Cóż to za twór? Proponuję stosować krótsze zdania, bo mam wrażenie, że zanim skończysz zdanie, zapominasz od czego zacząłeś.

Dalej mi się nie chce czytać.

Żeby było jasne, nie jestem zwolenniczką ani tej reformy, ani samego Giertycha, ale też nie twojego pisania.

Bez urazy, pozdrawiam
M.

"dalej mi sie nie chce czytać"...fak.. a tyle błędów jeszcze mogłabys poprawić..za "fakty" dziekuje:) bo jak bys nie chciala tego ujac to jest w jakimś sensie komplement. A oboje wiemy dlaczego napisalaś to, co napisałaś... koment za koment? i szczerze nie chciałbym np. z Tobą pracowac...

Choć sama jeszcze należę do grona młodzieży gimnazjalnej musze przyznać, że to co dzieje się w szkołach jest przerażające. Bezkarność uczniów, lęk nauczycieli, wandalizm i przemoc to tylko nieliczne przykłady degeneracji... Nie chodzi już o bunt, pod którego pretekstem uczniowie działali, ale o dziką, niezrozumiałą dla mnie chęć "szpanu"i wyładowania negatywnych emocji... Sposobem na stres już nie jest kopanie piłki na boisku szkolnym, ale wyrywanie krat z okienek w szatni, nikt już też nie mysli o rozmowie, częściej "lepszym" rozwiązaniem jest "obicie komuś twarzy". Jednak coś drgnęło, cos się ruszyło w polskim szkolnictwie. Jakby zachamowno jego wewnetrzne psucie... Ale musimy sobie odpowiedzec na zasadnicze pytanie: czy samo zastopowanie wystarczy? Czy Giertych na swoich bądź co bądx silnych ( :) ) ramionach zdoła udźwignać cały ten moloch? Nie wydaje mi się. Mimo ze nie jestem zwolenniczką pana ministra ( po co matma humaniście?!?!) podzielam jego niepokój i doceniam chęć zmienienia CZEGOKOLWIEK. Czy na lepsze? Okaże się w praniu:)
Trochę się rozpisałam, ale to tylko moje, być może niedojrzałe, opinie. Sposób pisania, doboru słownictwa, trafnych spotrzeżeń i tych ostrych poglądów znacząco zaważył na mojej ocenie. Pozytyw oczywiście. pozdrawiam, Emi

Mlodziez w wieku gimnzajalnym jest chyba najtrudniejsza do opanowania. Nic sie nie dziwie ze nauczyciele rezygnuja, w naszej szkole tez byly takie przypadki. Sam nie bylem aniolkiem ale tez nigdy nie nalezy przekraczac pewnych granic. Mlodosc jest po to zeby sie wyszumiec, a w jaki sposob bedzie sie to odbywac zalezy juz od wzorcow ktore mlodym ludziom przekazuja starsi. W naszym swiecie pelno jest przemocy i niesprawiedliwosci. Ale pole do dzialania w tej kwestii pozostawie madrzejszym od siebie.