Hyde park / Twórczość
Zobacz więcej na
uczucia, uczucie, nieoczekiwana miłość, czekać na miłość, wiara w miłość, miłość Zobacz więcej na
uczucia, uczucie, nieoczekiwana miłość, czekać na miłość, wiara w miłość, miłość
RSS komentarzy
Czekać na miłość
Artykuł był czytany 452 razy
Życie toczy się dzień za dniem normalnie... Czekać na miłość.
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Życie toczy się dzień za dniem normalnie. Ze zwyczajnym rannym wstawaniem. Ze zwyczajnym myciem zębów, śniadaniami. Z takim samym otwieraniem drzwi i zamykaniem. Z takimi samymi "dzień dobry", "jak się spało", "dobrego dnia życzę". Z takimi samymi posiłkami, z taką samą pracą.
Czekać na miłość. Przyglądać się z ciekawością wszystkim parom. Wysłuchiwać ich zwierzeń, zachwytów i rozpaczy, ich radości i smutków. Radzić. Pocieszać. Współczuć, zazdrościć. Zwątpić, żeby kiedykolwiek coś takiego mogło się stać w Twoim życiu. Wracać samotnie do domu. Na nikogo nie czekać. Nikogo się nie spodziewać. Za nikim nie tęsknić. O nikim nie marzyć. Myśleć na wyrost o ułożeniu sobie samotnego życia.
Czekać na miłość. Bać się, że może przyjść i zburzy już unormowane życie. Spokój, który Ci już odpowiada. Wprowadzi zmiany. Wywoła zamieszanie.
Być zadowolonym, że tak już zostanie. Nieoczekiwanie spotkać człowieka. Jak dar największy. Jak cud nieoczekiwany. Człowieka nadzwyczajnego, choć przecież zwyczajny. Najmądrzejszego. Trudno Ci nawet odpowiedzieć na pytanie, które sobie stawiasz: co mi się w nim podoba? To może ta jego wewnętrzna cisza. Ten jego pogodny spokój, że czuje się bezpieczna.
Wiesz, że jest człowiekiem przy którym nie bałabyś się umierać. I choć go już od chwili nie ma przy Tobie, słyszysz wciąż jego głos, czujesz w dłoni ciepło jego dłoni.
Spotkać człowieka. Stwierdzić, że całe Twoje życie uległo jakiejś metamorfozie. To, co było szare, staje się kolorowe. To, co było smutne, jest pełne słońca i radości. I już nie idziesz a biegniesz, i już nie kroczysz, a unosisz się ponad ziemią. I wszyscy ludzie są dobrzy, i wszystkich kochasz. I życie nabiera takiego sensu jak nigdy dotąd.
Już miałaś wszystko poukładane, poustawiane. Wiedziałaś, co będziesz robić w najbliższym czasie swojego samotnego życia. Już tak budowałaś swoje plany zawodowe, życiowe. I nagle to wszystko wyleciało w powietrze. I Ty, taka wyliczona, zużywasz ogromne ilości czasu, żeby spotkać, żeby zobaczyć, żeby choć krótko porozmawiać. I Ty, taka racjonalna i opanowana, nie możesz zasnąć, bo wciąż marzysz, wciąż o nim myślisz. I teraz najbardziej czego chcesz to tego, by ten człowiek, który tak nagle i niespodziewanie a tak potężnie zaistniał w Twoim życiu, był przy Tobie zawsze. Każda godzina bez niego jest stracona. Nawet gdy nie rozmawiać to trwać w milczeniu, ale przy nim.
Czekać na miłość. Przyglądać się z ciekawością wszystkim parom. Wysłuchiwać ich zwierzeń, zachwytów i rozpaczy, ich radości i smutków. Radzić. Pocieszać. Współczuć, zazdrościć. Zwątpić, żeby kiedykolwiek coś takiego mogło się stać w Twoim życiu. Wracać samotnie do domu. Na nikogo nie czekać. Nikogo się nie spodziewać. Za nikim nie tęsknić. O nikim nie marzyć. Myśleć na wyrost o ułożeniu sobie samotnego życia.
Czekać na miłość. Bać się, że może przyjść i zburzy już unormowane życie. Spokój, który Ci już odpowiada. Wprowadzi zmiany. Wywoła zamieszanie.
Być zadowolonym, że tak już zostanie. Nieoczekiwanie spotkać człowieka. Jak dar największy. Jak cud nieoczekiwany. Człowieka nadzwyczajnego, choć przecież zwyczajny. Najmądrzejszego. Trudno Ci nawet odpowiedzieć na pytanie, które sobie stawiasz: co mi się w nim podoba? To może ta jego wewnętrzna cisza. Ten jego pogodny spokój, że czuje się bezpieczna.
Wiesz, że jest człowiekiem przy którym nie bałabyś się umierać. I choć go już od chwili nie ma przy Tobie, słyszysz wciąż jego głos, czujesz w dłoni ciepło jego dłoni.
Spotkać człowieka. Stwierdzić, że całe Twoje życie uległo jakiejś metamorfozie. To, co było szare, staje się kolorowe. To, co było smutne, jest pełne słońca i radości. I już nie idziesz a biegniesz, i już nie kroczysz, a unosisz się ponad ziemią. I wszyscy ludzie są dobrzy, i wszystkich kochasz. I życie nabiera takiego sensu jak nigdy dotąd.
Już miałaś wszystko poukładane, poustawiane. Wiedziałaś, co będziesz robić w najbliższym czasie swojego samotnego życia. Już tak budowałaś swoje plany zawodowe, życiowe. I nagle to wszystko wyleciało w powietrze. I Ty, taka wyliczona, zużywasz ogromne ilości czasu, żeby spotkać, żeby zobaczyć, żeby choć krótko porozmawiać. I Ty, taka racjonalna i opanowana, nie możesz zasnąć, bo wciąż marzysz, wciąż o nim myślisz. I teraz najbardziej czego chcesz to tego, by ten człowiek, który tak nagle i niespodziewanie a tak potężnie zaistniał w Twoim życiu, był przy Tobie zawsze. Każda godzina bez niego jest stracona. Nawet gdy nie rozmawiać to trwać w milczeniu, ale przy nim.
