Kultura / Kino
Zobacz więcej na
film, kino, homoseksualizm, filmy, recenzję, polskie, cezary, potencja, złoty środek, zloty srodek, sexualność, lubaszenko, pazura Zobacz więcej na
film, kino, homoseksualizm, filmy, recenzję, polskie, cezary, potencja, złoty środek, zloty srodek, sexualność, lubaszenko, pazura
RSS komentarzy
Złoty Środek
Artykuł był czytany 1554 razy
Czy w polskim kinie coś drgnęło?
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Czy jest szansa, że w polskim kinie coś drgnęło?
Uległem namowie znajomych i poszedłem wreszcie do kina na szumnie reklamowany "Złoty Środek". Film autorstwa Lubaszenki, do tego zakropiony Przybylską i z lekką nutą Pazury zapowiadał się dobrze, więc nie dałem się długo namawiać. Jeżeli chodzi o fabułę, pomysł jest dobry ale… No właśnie ale. To jak film został stworzony pozostawia trochę do życzenia. Nie wzbudzał we mnie wielkiego zainteresowania i nie siedziałem z rumieńcami na twarzy, gryząc paznokcie. Intryga jest dość prosta, nie ma zapierających dech w piersiach zwrotów akcji, które przyprawiałyby o palpitację serca ani zagadkowych scen wbijających widza w fotel.
Jednak wyżej wymienione mankamenty, nie znaczą wcale, że film należy do gatunku "bezużyteczne" – wręcz przeciwnie. Nie wiem czy przypadkiem, czy było to zamierzone, ale film posiada ukryty sens i przedstawia coś zupełnie innego niż tylko małą intrygę prasko –warszawską. Zauważyłem, że "Złoty Środek" zupełnie niespodziewanie, porusza bardzo dużo tematów uznawanych w Polsce za wstydliwe. Przyglądając się dokładniej, można zauważyć dziadka, który ma problemy z potencją, homoseksualistę nieakceptowanego przez brata oraz erotomana wielbiącego kobiety i ich predyspozycje do dominowania.
To trochę zadziwiające w polskim kinie. Zauważyłem również inną ważną kwestię. Nic dziwnego, że film nie poruszył mnie jakoś dogłębnie. Film po prostu nie był dla mnie. Problemy z potencją jeszcze mnie nie dotyczą, homoseksualistów akceptuję, a o upodobaniach w łóżku nie będę się wypowiadał. Natomiast jestem pewien, że zupełnie inna reakcja pojawi się u osoby starszej! W kinie widziałem kilka kobiet w wieku +/- mojej mamy, i słychać było ich śmiech (i to nie raz), ale też z pewnością czuły się niezręcznie, bo tego typu tematy mogą być przez nie uznawane za wstydliwe. Więc w gruncie rzeczy uważam, że film przejawia jakąś wartość społeczną, a nie wyłącznie rozrywkową. Im częściej tak trudne tematy zostaną poruszone na srebrnym ekranie, tym łatwiej będzie mówić o nich realnie.
Uległem namowie znajomych i poszedłem wreszcie do kina na szumnie reklamowany "Złoty Środek". Film autorstwa Lubaszenki, do tego zakropiony Przybylską i z lekką nutą Pazury zapowiadał się dobrze, więc nie dałem się długo namawiać. Jeżeli chodzi o fabułę, pomysł jest dobry ale… No właśnie ale. To jak film został stworzony pozostawia trochę do życzenia. Nie wzbudzał we mnie wielkiego zainteresowania i nie siedziałem z rumieńcami na twarzy, gryząc paznokcie. Intryga jest dość prosta, nie ma zapierających dech w piersiach zwrotów akcji, które przyprawiałyby o palpitację serca ani zagadkowych scen wbijających widza w fotel.
Jednak wyżej wymienione mankamenty, nie znaczą wcale, że film należy do gatunku "bezużyteczne" – wręcz przeciwnie. Nie wiem czy przypadkiem, czy było to zamierzone, ale film posiada ukryty sens i przedstawia coś zupełnie innego niż tylko małą intrygę prasko –warszawską. Zauważyłem, że "Złoty Środek" zupełnie niespodziewanie, porusza bardzo dużo tematów uznawanych w Polsce za wstydliwe. Przyglądając się dokładniej, można zauważyć dziadka, który ma problemy z potencją, homoseksualistę nieakceptowanego przez brata oraz erotomana wielbiącego kobiety i ich predyspozycje do dominowania.
To trochę zadziwiające w polskim kinie. Zauważyłem również inną ważną kwestię. Nic dziwnego, że film nie poruszył mnie jakoś dogłębnie. Film po prostu nie był dla mnie. Problemy z potencją jeszcze mnie nie dotyczą, homoseksualistów akceptuję, a o upodobaniach w łóżku nie będę się wypowiadał. Natomiast jestem pewien, że zupełnie inna reakcja pojawi się u osoby starszej! W kinie widziałem kilka kobiet w wieku +/- mojej mamy, i słychać było ich śmiech (i to nie raz), ale też z pewnością czuły się niezręcznie, bo tego typu tematy mogą być przez nie uznawane za wstydliwe. Więc w gruncie rzeczy uważam, że film przejawia jakąś wartość społeczną, a nie wyłącznie rozrywkową. Im częściej tak trudne tematy zostaną poruszone na srebrnym ekranie, tym łatwiej będzie mówić o nich realnie.
