iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

METALLICA, zespół - gigant. Zdania na temat tej grupy są różne, jednak jedno jest pewne: Potwór obudził się z pięcioletniego snu i powrócił w mistrzowskim stylu, aby dać o sobie znać całemu światu. Death Magnetic - tak brzmi tytuł najnowszego albumu kwartetu z San Francisco. Czy jest to prawdziwy powrót do korzeni? Przekonajmy się.

Nasi wujkowie z Ameryki zafundowali nam prawie 75 minut muzyki przez duże "M". Ten krążek jest inny niż wszystko, co nagrali do tej pory. Dlaczego? W moim odczuciu jest to po części concept album: wszystkie utwory (wyłączając instrumentalny Suicide&Redemption) są w pewien sposób spójne pod względem lirycznym. Teksty utrzymane są w tematyce śmierci, samobójstwa, walki z każdym dniem. Hetfield zawsze lubił patrzeć w głąb człowieka, odwiedzać jego najczarniejsze zakamarki, odkrywać jego zwierzęcą naturę. Na Death Magnetic dłubie w ludzkim umyśle odważnie, jak nigdy przedtem. Niemalże każdy utwór to muzyczny odpowiednik psychiki człowieka. Dlatego ten album ma tak niepowtarzalny klimat i właśnie dlatego warto posiedzieć nad tekstami i zająć się interpretacją. Każdy może znaleźć utwór, który jest napisany o nim samym, bo każdy z nas jest człowiekiem i posiadamy pewne cechy wspólne.

Jeśli chodzi o samą warstwę brzmieniowo – muzyczną albumu, to muszę przyznać, że współpraca zarówno z Randall’em, jak i Rickiem Rubinem wyszła Metallice na dobre. Mamy potężne, nowoczesne, thrashowe brzmienie, które podkreślone niebanalnym, tłustym basem pana Truijllo po prostu wciska w fotel. Hetfield śpiewa z taką energią, tak szczerze i przejmująco, że nie sposób przejść obok tego obojętnie. Hammett gra swoje ostre niczym skalpel solówki z chirurgiczną precyzją. Czasami nie mogę się nadziwić, jakie to dźwięki można wydobyć z gitary... Jeśli chodzi o perkusję, to miłośnicy tego instrumentu (i nie tylko oni) będą zadowoleni. Lars ma bardzo porządnie brzmiący zestaw i wykorzystuje go do granic możliwości. Znowu słychać podwójną stopę w utworach (tzw. "rowerek"), co nadaje zupełnie nowy wymiar muzyce. Generalnie, brzmienie  przypomina nieco Czarny Album, z tym, że tutaj jest ono dużo, dużo bardziej "chropowate" i ma więcej "piachu".

Warto przyjrzeć się konstrukcji każdego utworu. Jestem pełen podziwu dla geniuszu, który pozwala na tworzenie takich „połamanych” i jednocześnie przemyślanych od początku do końca kompozycji. Metallica nigdy nie charakteryzowała się krótkimi piosenkami, za to zawsze mogliśmy oczekiwać ciekawych, niestandardowych utworów. Galopujące riffy, zmieniające się tempo, liczne przejścia gitarowo – perkusyjne, wszystko to znajdziemy na tej płycie. Słuchanie Death Magnetic przypomina wielką, ekstremalnie urozmaiconą podróż. Miejscami przybiera ona zawrotne tempo i potrafi nieźle dać w kość, a czasami jest spokojna niczym tafla jeziora o poranku.

Czas odpowiedzieć na nurtujące wszystkich pytanie: Czy Metallica powróciła do swoich korzeni? Zdecydowanie tak. Metallica powróciła do korzeni, wykorzystując zdobyte przez lata doświadczenie. Niektóre riffy zdają się być wyjęte prosto z lat osiemdziesiątych/początku dziewięćdziesiątych. Znajdziemy tu nawet pół-balladę na kształt One – The Day That Never Comes, jak i trzecią część The Unforgiven. Moim skromnym zdaniem (na przekór powszechnej opinii) właśnie The Unforgiven III jest jednym z najlepszych kawałków na płycie. Niestandardowy, powalający na kolana wstęp, cudowne słowa, idealnie pasująca solówka Hammetta – czy można chcieć więcej? Mamy też pierwszy od czasu To Live is to Die utwór instrumentalny - Suicide&Redemption. Bardzo pozytywne wrażenie, miło wsłuchać się w czystą nutę porządnego kawałka metalu, chociaż przyznać trzeba, że utwór ten plasuje się jednak za Orionem, czy The Call of Ktulu.

W refrenie Broken, Beat & Scarred James śpiewa "show your scars" (pokaż swoje blizny). Można śmiało pokusić się o stwierdzenie, że to właśnie Metallica z dumą pokazuje swoje blizny, których się dorobiła podczas powstawania St. Anger. Dlaczego z dumą? Bo gdyby te blizny nie powstały na ciele Metalowego Potwora, to rzecz jasna, nie słuchalibyśmy dzisiaj Death Magnetic.

Ogólnie rzecz biorąc, płyta stanowi bardzo starannie dobraną całość i jestem przekonany, że „nieobecność” jakiegokolwiek utworu byłaby sporą stratą. Dlatego nie pozostaje nam nic innego, jak cieszyć się, że Giganci są wciąż w doskonałej formie i mimo tego, że podbijają sceny całego świata już od ćwierć wieku, to nadal potrafią solidnie przyłożyć.