Kultura / Muzyka
Zobacz więcej na
książka, recenzja, fantastyka, dworzec, dworzec perdido, mievielle Zobacz więcej na
książka, recenzja, fantastyka, dworzec, dworzec perdido, mievielle
RSS komentarzy
Przystanek Dworzec Perdido
Artykuł był czytany 1013 razy
Było to industrialne zamczysko, najeżone setkami przypadkowo rozmieszczonych gzymsów. Pięć gargantuicznych, ceglanych paszczęk połykało po jednej z miejskich linii kolejowych.
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Tory wyłaniały się z nich na wysokich, łukowatych wiaduktach niczym kolosalne języki. Sklepy, sale tortur, warsztaty, biura wypełniały tłusty kałdun gmachu, który sprawiał wrażenie spinającego się do skoku, ku wielkiemu niebu, w które wdarł się ze swymi wieżami z taką łatwością.
Tak przedstawia się tytułowy Dworzec Perdido, centrum metropolii Nowe Crobuzon, świata Bas-Lang, stworzonego przez brytyjskiego pisarza, lewicowego polityka i nauczyciela akademickiego Chine Mieviellego. W tym rozwalającym się i gnijącym mieście starają się przetrwać ludzie oraz najdziwniejszej maści rasy czy mutanty. Świat stworzony przez Mieviellego w żadnym stopniu nie jest podobny do tego proponowanego przez Tolkiena. Nie znajdziemy tu czarno - białych bohaterów, krystalicznych charakterów czy też uroczych zielonych zakątków. W Nowym Crobuzon każdy ma coś na sumieniu. I tu właśnie spotykamy naukowca – renegata Issaca der Grimnebullina oraz jego kochankę Lin – owadogłową artystkę. Każde z nich otrzyma niecodzienne zlecenie, które zmusi ich do nieprzewidzianego dla obojga poświęcenia. Na swojej drodze spotkają garudę Yagharka (człowieka – ptaka), wyrmenów, podróżującego między wymiarami pająka Tkacza, samomyślące roboty czy też ludzi – kaktusów.
Dworzec Perdido to przede wszystkim popis pióra Mieviellego w przedstawianiu stworzonego świata. Dzięki bogatemu, urozmaiconemu, odważnemu i soczystemu językowi autor przedstawiając architekturę miasta, wszystkie rasy oraz relacje panujące między nimi umożliwia nam zobaczyć, dotknąć i poczuć ulice oraz obywateli Nowego Crobuzon. Mievielle, zwłaszcza na początku, lubuje się w długich, barwnych i niezwykle dokładnych opisach. I tak np. dość przerażająco zobrazowani są prze-tworzeni, czyli ludzie (i nie tylko), którzy w wyjątkowo okrutny sposób zostali ukarani za przestępstwa:
Przed Lin stanęła prze-tworzona potężnej postury. Jej twarz wciąż jeszcze była obliczem smutnej, urodziwej kobiety o ciemnej skórze i długich, zaplecionych w warkocze włosach, za to ludzkie ciało zastąpiono wysokim na siedem stóp szkieletem z czarnego żelaza i stopu lutowniczego. Metalowe ciało spoczywało na sztywnym, teleskopowym trójnogu (…) masywne stawy, tłoki i cięgła emanowały niebywałą siłą.
Najsłabszą stroną książki jest fabuła, która jest niestety dość banalna. Na końcu książki staje się ona dodatkowo chaotyczna, pisana jakby w wielkim pośpiechu. Dziwne, że tak istotną sprawę zawalił pisarz popisujący się taką erudycją i potrafiący stworzyć tak wielki i skomplikowany świat. W tym aspekcie powieść ratują tylko ciekawi bohaterowie oraz niebanalne zakończenie. To niedociągnięcie nie zmieni jednak faktu, iż Dworzec Perdido to książka, dzięki której zobaczymy, poczujemy i przeżyjemy narkotyczny odlot w Nowym Crobuzon.
Katarzyna Kozłowska
Tak przedstawia się tytułowy Dworzec Perdido, centrum metropolii Nowe Crobuzon, świata Bas-Lang, stworzonego przez brytyjskiego pisarza, lewicowego polityka i nauczyciela akademickiego Chine Mieviellego. W tym rozwalającym się i gnijącym mieście starają się przetrwać ludzie oraz najdziwniejszej maści rasy czy mutanty. Świat stworzony przez Mieviellego w żadnym stopniu nie jest podobny do tego proponowanego przez Tolkiena. Nie znajdziemy tu czarno - białych bohaterów, krystalicznych charakterów czy też uroczych zielonych zakątków. W Nowym Crobuzon każdy ma coś na sumieniu. I tu właśnie spotykamy naukowca – renegata Issaca der Grimnebullina oraz jego kochankę Lin – owadogłową artystkę. Każde z nich otrzyma niecodzienne zlecenie, które zmusi ich do nieprzewidzianego dla obojga poświęcenia. Na swojej drodze spotkają garudę Yagharka (człowieka – ptaka), wyrmenów, podróżującego między wymiarami pająka Tkacza, samomyślące roboty czy też ludzi – kaktusów.
Dworzec Perdido to przede wszystkim popis pióra Mieviellego w przedstawianiu stworzonego świata. Dzięki bogatemu, urozmaiconemu, odważnemu i soczystemu językowi autor przedstawiając architekturę miasta, wszystkie rasy oraz relacje panujące między nimi umożliwia nam zobaczyć, dotknąć i poczuć ulice oraz obywateli Nowego Crobuzon. Mievielle, zwłaszcza na początku, lubuje się w długich, barwnych i niezwykle dokładnych opisach. I tak np. dość przerażająco zobrazowani są prze-tworzeni, czyli ludzie (i nie tylko), którzy w wyjątkowo okrutny sposób zostali ukarani za przestępstwa:
Przed Lin stanęła prze-tworzona potężnej postury. Jej twarz wciąż jeszcze była obliczem smutnej, urodziwej kobiety o ciemnej skórze i długich, zaplecionych w warkocze włosach, za to ludzkie ciało zastąpiono wysokim na siedem stóp szkieletem z czarnego żelaza i stopu lutowniczego. Metalowe ciało spoczywało na sztywnym, teleskopowym trójnogu (…) masywne stawy, tłoki i cięgła emanowały niebywałą siłą.
Najsłabszą stroną książki jest fabuła, która jest niestety dość banalna. Na końcu książki staje się ona dodatkowo chaotyczna, pisana jakby w wielkim pośpiechu. Dziwne, że tak istotną sprawę zawalił pisarz popisujący się taką erudycją i potrafiący stworzyć tak wielki i skomplikowany świat. W tym aspekcie powieść ratują tylko ciekawi bohaterowie oraz niebanalne zakończenie. To niedociągnięcie nie zmieni jednak faktu, iż Dworzec Perdido to książka, dzięki której zobaczymy, poczujemy i przeżyjemy narkotyczny odlot w Nowym Crobuzon.
Katarzyna Kozłowska
