Kultura / Polecamy
Zobacz więcej na
walentynki, Święto zakochanych, lupercalia, noc kupały Zobacz więcej na
walentynki, Święto zakochanych, lupercalia, noc kupały
RSS komentarzy
Walentynki
Artykuł był czytany 1019 razy
Walentynki to popularna nazwa święta zakochanych, obchodzimy je 14 lutego. Nazwa tego święta pochodzi od imienia świętego Walentego, który jest patronem chorych na epilepsję i choroby umysłowe, ale dlaczego obrano go także patronem zakochanych?
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Walentynki.
Walentynki to popularna nazwa święta zakochanych, obchodzimy je 14 lutego. Nazwa tego święta pochodzi od imienia świętego Walentego, który jest patronem chorych na epilepsję i choroby umysłowe, ale dlaczego obrano go także patronem zakochanych? Tego chyba nikt nie wie. Zwyczajem jest, że w tym dniu obdarowujemy najbliższe naszemu sercu osoby listami miłosnymi lub miłymi upominkami. W Polsce Walentynki zaczęto już obchodzić w latach 90. To święto zakochanych przywędrowało do nas z krajów anglosaskich, jednakże w naszej kulturze polskiej istniało święto o podobnym charakterze, niestety mało kto z młodego pokolenia o nim wie. Wielka szkoda, bo Noc Kupały potocznie zwana Sobótką lub po prostu Nocą Świętojańską jest świętem równie barwnym i ciekawym, obchodzonym w nocy z 21 na 22 czerwca. Może potrzeba zaistnienia takiego ciepłego dnia w zimne lutowe wieczory pozwoliła zaszczepić się w naszych sercach. W końcu przyjemnie jest radować się z uśmiechu naszych umiłowanych osób. Szkoda tylko, że nie obdarowujemy naszych bliskich ot tak po prostu, na co dzień, może wtedy świat wokół nas byłby lepszy, piękniejszy, nie byłoby tylu przykrości i wzajemnej wrogości między ludźmi. Miłujmy się więc na co dzień.
Niektórzy mówią, że miłość jest chorobą. Stan umysłu i ducha zakochanych przypomina w pewnym sensie opętanie, nie możemy jeść ani spać, nie możemy znaleźć dla siebie miejsca, a myśli uparcie kierują się ku obiektowi naszych uczuć. Dzieje się tak niezależnie od poziomu naszej inteligencji, płci czy wieku. Miłość jest na tyle ważnym aspektem życia (rzekłbym nawet, że jednym z najważniejszych), że prawdopodobnie dlatego ludzkość postanowiła uczcić ją, wystawiając pomnik w postaci święta miłości, które w historii przybierało różne nazwy i było obchodzone w różnym czasie.
Symbolem zakochanych jest para gołębi, także termin współczesnych nam walentynek przypada na okres godowy tychże ptaków, które łączą się w pary. Widzimy także etymologiczny związek powyższego święta z rzymskim pasterskim świętem zwanym Lupercalia, obchodzonym w dniach 14-15 lutego. Wówczas to kapłani Fauna, Luperkowie
(Luperci) składali Faunowi ofiarę, poświęcając kozę na znak płodności i psa jako symbolu oczyszczenia. Czynili to w tej samej grocie, w której wilczyca Wadera wychowała legendarnych założycieli Rzymu, Remusa i Romulusa.
Z czasem Lupercalia zmieniły charakter, ich patronką stała się Junona-opiekunka kobiet, seksualnego pożycia i macierzyństwa. Junonę czczono 15 lutego, wówczas zakochani młodzieńcy w dowód swych wzniosłych uczuć wypisywali imiona swych wybranek i potajemnie podrzucali pod ich domostwa. Prawdopodobnie stąd wziął się zwyczaj obdarowywania ukochanych osób drobnymi, dedykowanymi specjalnie dla nich podarunkami. Czytaj dalej...
Walentynki to popularna nazwa święta zakochanych, obchodzimy je 14 lutego. Nazwa tego święta pochodzi od imienia świętego Walentego, który jest patronem chorych na epilepsję i choroby umysłowe, ale dlaczego obrano go także patronem zakochanych? Tego chyba nikt nie wie. Zwyczajem jest, że w tym dniu obdarowujemy najbliższe naszemu sercu osoby listami miłosnymi lub miłymi upominkami. W Polsce Walentynki zaczęto już obchodzić w latach 90. To święto zakochanych przywędrowało do nas z krajów anglosaskich, jednakże w naszej kulturze polskiej istniało święto o podobnym charakterze, niestety mało kto z młodego pokolenia o nim wie. Wielka szkoda, bo Noc Kupały potocznie zwana Sobótką lub po prostu Nocą Świętojańską jest świętem równie barwnym i ciekawym, obchodzonym w nocy z 21 na 22 czerwca. Może potrzeba zaistnienia takiego ciepłego dnia w zimne lutowe wieczory pozwoliła zaszczepić się w naszych sercach. W końcu przyjemnie jest radować się z uśmiechu naszych umiłowanych osób. Szkoda tylko, że nie obdarowujemy naszych bliskich ot tak po prostu, na co dzień, może wtedy świat wokół nas byłby lepszy, piękniejszy, nie byłoby tylu przykrości i wzajemnej wrogości między ludźmi. Miłujmy się więc na co dzień.
Niektórzy mówią, że miłość jest chorobą. Stan umysłu i ducha zakochanych przypomina w pewnym sensie opętanie, nie możemy jeść ani spać, nie możemy znaleźć dla siebie miejsca, a myśli uparcie kierują się ku obiektowi naszych uczuć. Dzieje się tak niezależnie od poziomu naszej inteligencji, płci czy wieku. Miłość jest na tyle ważnym aspektem życia (rzekłbym nawet, że jednym z najważniejszych), że prawdopodobnie dlatego ludzkość postanowiła uczcić ją, wystawiając pomnik w postaci święta miłości, które w historii przybierało różne nazwy i było obchodzone w różnym czasie.
Symbolem zakochanych jest para gołębi, także termin współczesnych nam walentynek przypada na okres godowy tychże ptaków, które łączą się w pary. Widzimy także etymologiczny związek powyższego święta z rzymskim pasterskim świętem zwanym Lupercalia, obchodzonym w dniach 14-15 lutego. Wówczas to kapłani Fauna, Luperkowie
(Luperci) składali Faunowi ofiarę, poświęcając kozę na znak płodności i psa jako symbolu oczyszczenia. Czynili to w tej samej grocie, w której wilczyca Wadera wychowała legendarnych założycieli Rzymu, Remusa i Romulusa.
Z czasem Lupercalia zmieniły charakter, ich patronką stała się Junona-opiekunka kobiet, seksualnego pożycia i macierzyństwa. Junonę czczono 15 lutego, wówczas zakochani młodzieńcy w dowód swych wzniosłych uczuć wypisywali imiona swych wybranek i potajemnie podrzucali pod ich domostwa. Prawdopodobnie stąd wziął się zwyczaj obdarowywania ukochanych osób drobnymi, dedykowanymi specjalnie dla nich podarunkami. Czytaj dalej...
