iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Net.ART

Sztuka Internetu [Net.ART] to fenomen związany z rozwojem sztuki cyfrowej i komunikacyjnego środowiska Internetu. Jest wynikiem interakcji użytkownika z programami dostępnymi on-line.

Tu inaczej niż w przypadku tradycyjnie pojmowanego, skończonego dzieła sztuki - obrazu, rzeźby lub filmu - obowiązuje nieustanny rozwój, stan tymczasowości, nieskończoność. Znika także podział na widzów i twórców. Otwierają się nowe horyzonty, sięgające poza przewidywania artysty, zdolności i wyobraźnię widza oraz poza granice norm obowiązujących dotychczas w sztuce.

Net.ART to potencjalnie 0% kompromisu, niezależność od instytucji, wszelkiego rodzaju krytyków, teoretyków i ideologów sztuki, kustoszy, dyrektorów muzeów i galerii. To przewrót w sztuce, którego konsekwencji nie jesteśmy w stanie przewidzieć.


p-Soup
Aplet Marka Nappier’a
http://www.potatoland.org/p-soup



p-Soup to program do kreowania animowanych abstrakcyjnych obrazów, napisany w języku Java, dostępny poprzez sieć Internetu, przeznaczony do interpretacyjnego wykorzystania na stronie WWW.

Inspiracją do jego powstania była obserwacja falujących kręgów rozchodzących się od uderzeń o lustro wody po powierzchni basenu. Wszyscy znamy to zjawisko, początkowo zmarszczki są regularnymi kolistymi falami, ale komplikują się kiedy przecinają się nawzajem i odbijając od brzegów zderzają z nadpływającymi z przeciwka. Tworzy się wówczas ulotna gra rozedrganej sieci fal. Jej nieprzewidywalność zafascynowała Marka Nappier’a – artystę zamieszkałego w Nowym Jorku – który na interferencji fal oparł ideę algorytmu apletu p-Soup.

Interfeis graficzny użytkownika programu p-Soup wygląda banalnie prosto. Na czarnym tle, błękitny prostokąt o wymiarach 800 x 465 pikseli - forma i barwa narzucająca skojarzenie z basenem – nad nim pasek dziesięciu narzędzi – „kamieni”, które możemy wrzucać do „wody” wywołując różne skutki – oraz przycisk jedenasty odsunięty w prawo - hiperłącze do tekstów objaśniających.

Z „ascetyczną” prostotą interfejsu kontrastuje bogactwo możliwości programu p-Soup. Już po paru próbach możemy zorientować się, że efekty przekraczają zwykle znacznie nasze umiejętności warsztatowe w zakresie tworzenia obrazów. Dzieje się tak dlatego, że nie pracujemy tu sami, program odpowiada na nasze działania swoją aktywnością. Obrazy, które powstają są wspólną kreacją, wypadkową możliwości naszych i programu, który powstał na bazie kompetencji artystycznych Marka Napiera i to on w konsekwencji poprzez interfejs wspomaga nasze działania.

W praktyce odpowiedź na pytanie o autorstwo tworzonych tu obrazów jest jeszcze bardziej zawikłana, bowiem p-Soup nie tylko pozwala na własną animowaną kreację, ale i na kontaktowanie się w czasie rzeczywistym z innymi użytkownikami. Możliwy jest wgląd i ingerencja w aktualny stan ich pracy, ale też i inni mogą obserwować nasze bieżące poczynania i korygować je.

Wprowadza to element zaskoczenia. Sam twórca ¬p-Soup Mark Nappier przyznaje, że czasami program robi rzeczy, których nigdy nie oczekiwał. Oczywiście możemy poprzez trening doskonalić naszą interakcję z programem i rozwijajć naszą umiejętność przewidywania kierunków w jakich pójdzie nasza realizacja. Obraz, który powstaje jest jednak co najwyżej wynikiem sterowanego przypadku, okazją do zadziwienia się.
Jest to koncepcja całkowicie zamierzona. p-Soup używa bowiem do generowania animacji bardzo specyficznego algorytmu. Działanie użytkownika ograniczone jest tu tylko do roli inicjatora. Autor programu nie dopuszcza nas do ingerowania w przebieg animacji. Mamy możliwość ustalenia tylko momentu początkowego ruchu, natomiast jego trajektoria i dynamika to domena programu. Nasze kliknięcia myszą wywołują lawinę działań prowadzących do finalnego skutku – powstania animowanego obrazu. Wirtualna powierzchnia błękitnego prostokąta jest „wzburzana” kliknięciem myszy, jak gdyby uczestnicy dotykali powierzchni wody, wywołując pulsujące zafalowania, które rozpływają się, przenikają i zanikają z czasem. Paradoksalnie w pozbawionym wrażeń haptycznych środowisku Internetu, gdzie nie ma żadnego fizycznego namacalnego przedmiotu, powstała praca dla której inspiracją był dotyk.

W zamierzeniu Marka Nappier’a p-Soup wyraża kwintesencje ludzkiego twórczego impulsu, pragnienie by małym dotknięciem poruszyć Świat.

Suplement

Poprawne działanie apletu p-Soup zależy od skutecznego podłączenia użytkownika do serwera, na którym jest on zainstalowany. Niestety czasami, mogą pojawić się techniczne trudności, ograniczające lub wręcz uniemożliwiające korzystanie z programu. Wynikają one najczęściej z: (1) nadmiernej ilości równoczesnych podłączeń do serwera - w tym wypadku można wprawdzie tworzyć własną pracę ale nie można obserwować działań innych użytkowników programu; (2) działania Firewalls, zabezpieczenia pomiędzy komputerem i siecią mogą powodować istotne ograniczenia w korzystaniu z programu, wywołujące skutek jak wyżej; (3) problemów wynikających z zakłóceń na linii; (4) przeszkodą może być także przeglądarka. W takim wypadku zalecane jest zainstalowanie przeglądarki Netscape 4. X lub Internet Explorer 4 i 5; (5)ponadto, niestety wiele starszych komputerów ma problemy z uruchomieniem apletu Java i z tego powodu program p-Soup nie działa na nich w sposób właściwy.

Biografia:

Mark Nappier urodził się w roku 1961 w New Jersey. Uczęszczał przez dwa lata do Engineering School na Rutgers University (New Brunswick), po czym przeniósł się na studia artystyczne na Syracuse University, gdzie studiował malarstwo. Po studiach sam nauczył się programowania i przez piętnaście lat projektował systemy baz danych i sieci dla instytucji z sektora finansowego. Mieszka w Nowym Jorku.

Od roku 1995 zamieszcza swoje realizacje artystyczne w sieci. Jest jednym z najbardziej aktywnych twórców net.ART. Znany z nonkonformizmu i nowatorskiego podejścia do Internetu jako środka sztuki. Do jego bardziej znanych realizacji Internetowych należą projekty zatytułowane: The Distorted Barbie (za który firma Mattel wytoczyła mu proces), Worland of Awe, net,flag (projekt za zlecenie Guggenheim Museum w Nowym Jorku), Point-to-Point (zamówiony przez Whitney Museum of American Art), © Bots (dla wortalu Potatoland.org). Ponad to jest twórcą apletów: Shreder, Digital Landfill, Waiting Roon, Feed, Shredder, p-Soup i innych.

Nagrodzony stypendium NYFA (2001) i grantem Greenwall Fundation (2001). Wykonał prace artystyczne w sieci na zlecenie SFMOMA, Whitney Museum, Guggenheim Museum i innych muzeów i galerii. Prezentował swoje prace na Whitney Biennale (2001), SFMOMA 010101, Whitney’s Data Dynamic Show, ZKM net¬_conditionn, Walker'’ AEN Show i licznych festiwalach nowych mediów w Niemczech, Italii, Danii i Ameryki Południowej.
Jego prace recenzowane były: w New York Times, Forbes Best of the Web, ArtByte, Wirde News, Art Forum, Publish, the Guardienn, the Village Vois i wielu międzynarodowych publikacjach.

Chętnie zerknę na tę strone :) Brzmi bardzo ciekawie