iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Zjawisko to powstało niedawno, niedawno też zostało nazwane i zdefiniowane. Grupa ludzi żywo interesujących się sztuką i tworzących ją w sposób czynny zauważyła, że ich prace są takim właśnie zderzeniem dwóch odrębnych sztuk. Dlaczego poemiks?
-Myślałem nad znalezieniem najlepszego terminu określającego tę sztukę i to słowo zdecydowanie najlepiej oddawało istotę rzeczy – odpisuje na mój mail PSzren, dobry duch i guru prężnie działającego w sieci forum, dotyczącego poemiksu - czyli miejsce pomiędzy poezją i komiksem. W Google sprawdziłem czy coś takiego istnieje, i w pisowniach „poemics" i „poemix" jakieś rzeczy były, napisałem do autorów stron gdzie użyto takich słów, ale oni robią coś innego, np. samplują muzykę z poezją, albo tak określają coś „w stronę poetyckości". Rozmawiałem z autorami tych stron, nie mieli nic przeciwko używaniu przeze mnie tego słowa w nowym znaczeniu.
Poemiks, jako odrębna sztuka, zaistniał... niecałe dwa lata temu, dokładnie 7 marca 2005 roku, kiedy PSzren umieścił o nim informację (z użyciem tej właśnie, fachowej nazwy) w swoim miesięczniku. Kilkadziesiąt minut później założył na forum Gildii topic o poemiksie. Jak sam teraz mówi, „bardzo cenne było i jest to, że niektórzy ludzie zobaczyli, że coś w tym jest, i prezentowali swoje poemiksy, pokazujące bardzo wiele możliwości tej sztuki. Poemiks się bardzo rozwinął i z pewnością jest trochę inny, niż na samym początku”. PSzren napisał mi również, że pierwsza praca teoretyczna na ten temat to dzieło „Poemix", zaraz potem powstało następne, „Komar": stąd dziś Dyplom Komara – odznaczenie dla tych szczególnie prężnie działających nie tylko na Europejskim Forum Poemiksu, ale także w terenie. Bo poemiks w tej chwili lśni głębokim blaskiem w Internecie, ale także w galeriach sztuki niezależnej, na ulicach, a nawet... w lesie!
Mam tu na myśli pierwszą plenerową wystawę poemiksu, na którą PSzren zaprosił swoich znajomych do lasu właśnie, gdzie na drzewach zwykłą taśmą klejącą poprzyczepiane zostały jego poemiksowe prace. To spontaniczne działanie, noszące w sobie znamię happeningu, przyjęte zostało przez uczestników z ogromnym entuzjazmem, potem niejednokrotnie miały miejsce inne akcje tego typu. Które znakomicie podkreślały elitarność poemiksu, jego niszowość.
Pierwsza „oficjalna” wystawa odbyła się w kieleckiej Bazie Zbożowej, w terminie 10-11.06.2006 roku. Baza Zbożowa to ostoja kultury niezależnej w Kielcach, nowopowstały ośrodek inicjatyw twórczych, który zrzesza różnej maści stowarzyszenia artystyczne. Nie wyremontowany budynek po ogromnych warsztatach policyjnych, daje duże pole do popisu dla twórców, którzy chcieliby wystawiać swoje prace. W Bazie zwykle dużo się dzieje: mają tam próby zespoły młodzieżowe, przestrzeń dla siebie wypracowała również młodzież kieleckiego plastyka, studenci z wydziału edukacji plastycznej - AŚ, odbywają się tam różnego rodzaju warsztaty, kręcone są amatorskie filmy... No i wystawy – w industrialowym wnętrzu, przy zimnym, halogenowym świetle, wszelkie nowoczesne prace prezentują się naprawdę dobrze: nie inaczej było i z poemiksem, który w czerwcu zgromadził i trwale zainteresował wiele ludzi, którzy wcześniej nie byli świadomi jego istnienia. Ze względu na duże zainteresowanie, dzięki wsparciu udzielanemu przez zarząd Bazy, ogromnemu sercu organizatorów (którzy nie robią jej bezinteresownie – sami tworzą dobre poemiksy), a także szybkiemu przepływowi informacji na internetowym forum, wystawy mają szansę przekształcić się w cykliczną imprezę dużego kalibru.
W tym momencie nie mogę nie wspomnieć o działającym w sieci Europejskim Centrum Poemiksu: gdzie znajdują się wszystkie informacje, niezbędne dla osoby zainteresowanej tą dziedziną sztuki, dla twórcy... a także dziennikarza i badacza zjawiska, czy też gorliwego studenta, piszącego na ten temat pracę magisterską (bo i takie już powstają). Na forum liczy się przede wszystkim kultura osobista i umiejętność prowadzenia dyskusji, zdaniem autorki niniejszego tekstu jest to jedno z ciekawszych, a na pewno najgościnniejsze forum internetowe działające w sieci, o co dbają moderatorzy i jego założyciel, PSzren.
Podsumujmy: po niecałych dwóch latach oficjalnego istnienia poemiksu na arenie sztuki, jego twórcy mogą pochwalić się kilkoma wystawami, zrealizowanymi na jego temat audycjami telewizyjnymi i radiowymi, powstającymi opracowaniami naukowymi - a przede wszystkim wieloma pracami, obok których niemożliwe jest obojętne przejście. Które wzruszają, bawią, albo zwyczajnie niosą radość i nieco kolorują życie tych, którzy je oglądają, a także tych machających pędzlem. Tak, szczególnie to ostatnie wydaje mi się cenne. Cóż... jak na dwuletnie dziecko, to naprawdę jest się czym pochwalić.

http://www.poemiks.fora.pl/index.php – zajrzyj koniecznie, jeżeli chcesz zobaczyć, czym właściwie Cię tu nakarmiłam...  :) 

http://obrazkikiniowe.blox.pl/html – tu ja i moje prace, ale uważaj, nie wszystkie są poemiksami. Szukaj tych, łączących w sobie komiks i poezję :)