iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Zajęcie to pochłania mnie całego, a jego efekty które obserwuje na kolejnych treningach cieszą i budują dodatkowe przekonanie, że ta praca to nie tylko jakiś element spełnienia marzeń [moich], ale też nauka i wychowywanie grupy bardzo młodych ludzi tak bardzo różniących się od siebie charakterologicznie.

Początkowo, pracując z dziećmi tylko podczas treningów rośnie silne poczucie, iż nasza praca przynosi skutki w postaci coraz większej poprawności wykonywania przez chłopców kolejnych elementów rzemiosła koszykarskiego. Jednak w późniejszym okresie przychodzi konieczność zweryfikowania umiejętności prowadzonej przez siebie grupy z inną drużyną. Wynik takiego spotkania nie może być na tym etapie miernikiem jakości pracy trenera, czy talentu dzieci, gdyż na te składa się bardzo wiele różnych czynników, które mogą [choć nie muszą] mieć znaczenie w tym konkretnym momencie ich sprawdzianu. Jednak przebieg takiej rywalizacji, obserwacja zachowań poszczególnych dzieci w działaniu pod wpływem stresu [bo na pewno takim jest sytuacja meczowa], czy też umiejętność realizacji próśb trenera może dać odpowiedź w jakim kierunku powinna iść dalsza praca.

W tym miejscu pojawia się problem z wypośrodkowaniem chęci odnoszenia sukcesów, z kładzeniem nacisku na szkolenie koszykarskiego elementarza. Oczywiście, priorytet to uwypuklanie dzieciom ich błędów, powtarzanie do znudzenia podstawowych zasad, na których korygowanie w późniejszym czasie jest za późno. Ja, po kilku miesiącach pracy staram się znaleźć złoty środek pomiędzy kształtowaniem indywidualnego wyszkolenia, a pokazywaniem dzieciom rozwiązań, które będą pomagały im w osiąganiu zadowalających wyników. Czy połączenie skutecznej pracy u podstaw można połączyć z odnoszeniem sukcesów w rozgrywkach u tak młodych osób ? Myślę, że tak, ale tak jak wielu jest trenerów, tak wiele dróg do osiągnięcia tak założonych celów.

Każdy trener ceni inne wartości, ale pracując z dziećmi, młodzieżą należy zawsze pamiętać iż to co trener przekaże swojej grupie z którą pracuje, wywrze wpływ na jej poszczególne jednostki. Charakter człowieka od najmłodszych lat kształtowany jest na podstawie zachowań rodziców, później opiekunów, a w dalszej fazie nauczycieli i właśnie trenerów. Każda z osób stających na drodze życiowej młodego człowieka, pracująca z nim wnosi bardzo wiele do jego rozwoju i przyszłego charakteru. Dlatego też pamiętać należy, by prowadząc zajęcia z dziećmi oprócz nauki gry w koszykówkę, swoją postawą dawać jak najlepszy przykład do naśladowania.

Po blisko dziewięciu miesiącach pracy w klubie, mogę stwierdzić na pewno, iż praca ta daje tak wielką satysfakcję dla mnie jako człowieka 'zarażonego' koszykówką, że obecnie nie wyobrażam sobie bym mógł tego nie robić. Grupa jaka się stworzyła przez ten krótki okres jest zbiorem świetnych dzieciaków, które poddają się treningom według wytyczonej przeze mnie drogi, ufając że jej przebycie w przyszłości pomoże im być ludźmi skoordynowanymi ruchowo, bez kompleksów, radzących sobie działaniu w grupie, a wreszcie być może koszykarzami, czy trenerami koszykówki.

To wszystko napawa wielkim entuzjazmem i daje niesamowity zastrzyk pozytywnej energii do dalszej pracy, do realizacji założonych celów. W głowie buzuje tysiące pomysłów na kolejny trening, kolejne spotkanie z zespołem.

Zdając sobie sprawę, iż pewnie nie zawsze będzie tak pięknie, wiem że jestem szczęściarzem mogąc robić to co kocham.