iThink.pl - dziennikarstwo i publicystyka

Pomoc
Środkowi pomocnicy

Z racji gry systemem 4-4-2 w naszej kadrze zazwyczaj występuje dwóch władców środka pola. Jednak ogólnoświatowe zmiany, które w końcu zaczynamy respektować, dzięki czemu dystans do światowej piłki zmniejszył się z 30 do 26 lat, odesłały do lamusa typowych rozgrywających. I dlatego w moim zestawieniu będzie 6 pomocników bez rozgraniczenia na ofensywnych czy defensywnych.

1. Radosław Sobolewski – gracz Wisły Kraków o czubek buta wyprzedził Mariusza Lewandowskiego i choć obaj mają znakomity odbiór, są równie waleczni i uchodzą za płuca drużyny, Pan Radosław jest ciut lepszy w kreacji. Na minus należy zapisać zbyt częste czerwone kartki i niepotrzebne faule.
2. Mariusz Lewandowski (Schahtar Donieck) – popularny „Lewy” śmiało wkroczył do kadry i może dzięki występowi z Portugalią na dłużej tam zostanie. Gdyby jeszcze potrafił rzucić prostopadłą piłkę, było by cudnie.
3. Łukasz Garguła (GKS BOT Bełchatów) – lewonożny kreatywny pomocnik, lubujący się w grze kombinacyjnej, ale mający „syndrom Mili”, czyli za dużo biega z piłką. Gdy kombinacje będą mu wychodziły nie tylko z Radosławem Matusiakiem, kadra będzie miała z niego pożytek. Dla mnie idealny do systemu 4-5-1.
4. Rafał Murawski (Lech Poznań) – kolejny przedstawiciel naszej ukochanej ligi, grający bardzo pewnie w destrukcji, dobrze zastawiający się defensywny pomocnik. Ma podobno niesamowitą siłę w nodze, ale o tym przekonują się tylko mieszkańcy bloków w okolicy stadionu Lecha. Bezpośrednie zaplecze kadry.
5. Maciej Iwański (Zagłębie Lubin) – nowy Szymkowiak. Zawodnika z lepszą techniką wykonywania wolnych w naszym kraju nie ma i długo nie będzie. W kadrze troszkę przestraszony i jeszcze mało przekonywujący. Rozgrywający z krwi i kości, ale w destrukcji jeszcze sporo do poprawienia.
6. Przemysław Kaźmierczak (Boavista Porto) – od czasu gry w Piotrcovii uważany za ogromny talent i nareszcie ma możliwość rozwoju i zrealizowania wielkich oczekiwań. Potrzebuje ogrania i gry w Portugalii przez 2-3 lata, a wówczas będzie z niego pożytek. Na razie ogromne braki w szybkości, antycypacji i kreatywności, a bez tego ani rusz.

Lewa Pomoc

Czasy posuchy na skrzydłach się skończyły. Idzie nowe, idzie młode, idzie lepsze.

1. Euzebiusz Smolarek (Dorussia Dortmund) – o piłkarzu ani słowa, bo te są zbędne, a o pozycji? Nominalny napastnik, ale u Holendra gra na skrzydle, z którego schodzi do środka. Rozwiązanie skuteczne, bo Smolarek jest najskuteczniejszym graczem Beenhakkera.
2. Jacek Krzynówek (Wolfsburg) – walory Jacka znane są całej piłkarskiej Polsce. Gdy przestanie być kontuzjowany, trzeba będzie poszukać miejsca dla Smolarka gdzie indziej.
3. Rafał Grzelak (Boavista Porto) – były wicemistrz Europy obdarzony fantastyczną techniką i szybkością. Gracz niespełniony, dla którego Portugalia może być ostatnia szansą na sukcesy międzynarodowe. Mimo wszystko młody i wiele przed nim.


Prawa Pomoc

Niedawno trener Janas kombinował i otwarcie mówił, że prawa pomoc to nasz newralgiczny punkt na boisku. Trenera Janasa już nie ma, a prawa pomoc jest dziś najmocniejszą pozycją naszej pomocy.

1. Ireneusz Jeleń (AJ Auxerre) – tak szybko, jak były gracz Wisły Płock biega, tak szybko wdarł się na międzynarodowy poziom. Znakomita szybkość i silny strzał z obu nóg to jego wizytówka. Gdy we Francji będzie czynił takie postępy jak teraz, to technika, która była jego newralgiczną stroną stanie się jego atutem.
2. Jakub Błaszczykowski (Wisła Kraków) – odkrycie trenera Beenhakkera to za dużo powiedziane, ale dopiero u niego Kuba zaczął grać efektywnie i efektownie. Uważam, że Kuba długo nie zagrzeje miejsca pod Wawelem i już niedługo będzie biegał po boiskach Hiszpanii lub Francji.
3. Wojciech Łobodziński (Zagłębie Lubin) – jeśli tylko trener Czesław Michniewicz spełni swoje wielkomocarstwowe marzenia z miedzianym klubem, tylko wtedy decyzja Łobodzińskiego o pozostaniu będzie słuszna. Musi pracować nad techniką, dośrodkowaniem w biegu i koncentracją przez 90 minut. Beenhakker da mu szanse jeszcze kilka razy.

Atak

Napastnicy - obiekt westchnień kibiców i przerażenia obrońców. Najbardziej eksponowane pozycje w drużynie, na których ciąży odpowiedzialność za wynik. Oni muszą i będą strzelać.

1. Maciej Żurawski (Celtic Glasgow) – najlepszy polski piłkarz od lat. Nigdy nie schodzi poniżej pewnego poziomu, ale ostatnio jakby zatracił pewność siebie. To skutek mundialu, ale Pan Maciej, kapitan kadry, jest jej niezbędny. Znakomity strzał, zmysł do gry kombinacyjnej, dużo widzi. Ma pecha, który jak go opuści, znów będzie postrachem bramkarzy.
2. Grzegorz Rasiak (Southampton) – typowa 9, znakomicie grający głową, twardo walczący i skuteczny napastnik. Nie gra widowiskowo i choć cieszy się popularnością skali naszego rządu, wartościowy zawodnik kadry. Gdy motoryka i dynamika wyjdzie z przedszkola, Pan Grzegorz może być równie skuteczny w premiership jak w The Championship.
3. Radosław Matusiak (GKS BOT Bełchatów) – odkrycie Beenhakkera pełną gębą. Zrobił gigantyczny postęp w ciągu dwóch lat i, jak poprawi swoją skuteczność, będzie straszył poza Polską, tak jak i w Polsce. Jak na nasze warunki ewenement i przykład, że jak ma się głowę na karku to można.
4. Bartłomiej Grzelak (Widzew Łódź) – kolejny po Matusiaku zawodnik jakby nie z naszej ligi jeśli chodzi o technikę, zastawienie się i strzał. Gdy zniweluje egoizm i wahania formy będzie mocno deptał po piętach kadrowiczom.
5. Artur Wichniarek (Arminia Bielefeld) – dla mnie powrót syna marnotrawnego, ale o typowo polskim problemie – mentalnym. Musi pracować nad skutecznością i gra jeden na jeden, przyda się kadrze, walczak jakich mało.
6. Marcin Mięciel ( PAOK Saloniki) – obok Rasiaka najskuteczniejszy piłkarz grający poza granicami kraju, warto mu dać szansę, w końcu mamy demokrację!

Moja Polska AD 2007

Boruc - Baszczyński, Bąk, Radmoski, Żewłakow – Jeleń, Sobolewski, Lewandowski, Smolarek – Żurawski, Rasiak

1. Stanisław | 23:03 03-01-2007

Wyrzucić Bąka, za niego Lewy na obrone, a za Lewego do pomocy Garguła, bądź cofnąć Żurawia i wtedy w jego miejsce Matusiak.. No i zamiennie wprowadzać (zależnie od formy) Błaszczykowskiego i Jelenia. Nie zapomnij także o Golańskim i Bronowickim