Styl Życia / Inne
Zobacz więcej na
katolicyzm, pop kultura, religijnośc polaków, protestantyzm, system wierzeń Zobacz więcej na
katolicyzm, pop kultura, religijnośc polaków, protestantyzm, system wierzeń
RSS komentarzy
Pop Kulturowe Chrześcijaństwo
Artykuł był czytany 2153 razy
Pop Kulturowe Chrześcijaństwo, to prawdopodobnie wyznacznik nowej formuły religijnej, w której moralnie zepsuci ludzie mienić się będą uświęconymi...
- Komentuj
- Wyślij do znajomego
- Drukuj artykuł
- Wersja do łatwego czytania
- Dodaj do ulubionych
-
-
Od dziesięcioleci w skali globalnej promuje się odmianę kultury masowej wywodzącej się ze Stanów Zjednoczonych Ameryki. Jednostki przesiąkają Pop-kulturą na poziomie tożsamości, tradycji, kształtowania światopoglądu medialnego, a także na poziomie duchowości. Polska religijność oczywiście znacząco różni się od tej z Nowego Świata; Polacy deklarują katolicyzm, większość Amerykanów zasila denominacje protestanckie... Jest jednak wspólny mianownik, który bez względu na różnice geograficzne można nazwać pop kulturową religijnością.
Dziedzina kultury masowej dokonuje różnego typu dewaluacji, przykładowo bohaterami dzisiejszych czasów są piłkarze, gwiazdy muzyki pop, pisarze nawiązujący do miałkich treści, dziennikarze stacji komercyjnych oraz aktorzy tasiemcowych seriali. Ikoną pop kultury jest towarzysz Ernesto Che Guevara, zwierzchnik Watykanu, Dalajlama. Toteż możliwe są spotkania na poziomie Kylie Minogue – Lech Wałęsa, Michael Jackson – Prezydent Stanów Zjednoczonych...
Polska pobożność zaczyna czerpać wzorce z ducha pop kultury. Poprzednio religijność Polaków była przypisana tradycyjnemu rytowi katolickiemu. Nie było, to nic nadzwyczajnego, jednak akcenty padały na czas przeszły. Wyznawcy doszukiwali się norm postępowania w historii, tradycji katolickiej i dogmatyce. Obecnie sprawy we wszystkich denominacjach w Polsce przybierają postać dominującego modelu kultury globalnej. Zmęczenie materiału na poziomie duchowym owocuje przyswajaniem formy chrześcijańskiej na podobieństwo nałożenia na siebie T-shirta z napisem JESTEM WYZNAWCĄ i tu proszę wpisać nazwę swojego jedynego prawdziwego kościoła. Natomiast o chrześcijaństwie, które zobowiązuje do zmiany charakteru już mało, kto pamięta.
Katolicy chrzczą dzieci, bo tak wypada, wysyłają je do komunii, bo siłą rzeczy inaczej nie można, męczą się przy tym częstokroć pokazując, że Katolicyzm jest dla nich jedynie pop- kulturową koszulką. W okresie tzw. „białego tygodnia”, kiedy dzieci komunijne masowo odwiedzają kościoły, chłoną wiedzę jak iść na kompromis z tradycją, ich rodzice w czasie mszy wychodzą z kościoła i idą do pobliskiego pubu na piwo. Komunia jest dobra dla dzieci, dla dorosłych...
U protestantów, rzeczy mają się podobnie T-shirt z napisem JESTEM WYZNAWCĄ! Jest porównywalnie skrojony; oczywiście literka T- ma nieco inną kolorystykę.
Protestanci, deklarują, że świadomie przyjęli Chrystusa, odmienili życie i system wartości, dlatego często nienawidzą swych pastorów żyją tak jak większość społeczeństwa. Młodzież jest szczególnie podatna na wykwity pop-chrześcijańskie, panuje idea powszechnej miłości, Bóg wszystko bierze na swoje barki i wspaniałomyślnie wybacza, dlatego młodzież zmienia partnerów seksualnych jak rękawiczki, a związki nieformalne są na porządku dziennym.
W ostatnich latach we wszystkich organizacjach kościelnych za sprawą pop-kultury narasta rozluźnienie w stosunku, co do moralności i obyczajów. Dorośli nie pozostają w tyle, rozwodzą się z byle powodów, następnie żyją w konkubinatach. W gonitwie za pieniędzmi jako chrześcijanie oszukują państwo na podatkach, nader często bywa, że fortuny osiągane w nieuczciwy sposób pomagają osiągać kościelne stanowiska.
W Polsce kościoły protestanckie, moc energii skupiają na eksponowaniu doktryny odrębnej od katolickiej. Grupy pozostające w mniejszości, swoje przetrwanie zawsze wiążą z obwarowaniami w zakresie dogmatycznym, z rzadka wyciągają wnioski, że zagrożenie dla ich istnienia znajduje się wewnątrz ich odizolowanej od świata struktury.
Dzisiejsze organizacje religijne przypominają polityczne frakcje, w których najbardziej liczy się litera sprawowania władzy, ideologia jest tylko dopełnieniem struktury finansowo hierarchicznej. Uprzedmiotowiony Bóg staje się dobrą wymówką (ideologicznym szantażem) do osiągania prywatnych a-chrześcijańskich celów.
W odbiorze społecznym, wywołuje, to coraz większe obrzydzenie i lawinowe odejście mas wyznawców w rejony indywidualnych ideologii, w tym i ateizmu.
Hipokryzja w chrześcijaństwie, fanatyzm i nowa forma pop religijności powodują utratę prestiżu wszelkich organizacji religijnych. W „Złotej Gałęzi” G.J.Frazera (Złota gałąź stara się wyjaśnić i zdefiniować, co łączy prawie wszystkie prymitywne religie ze sobą, a także ze współczesnymi religiami o globalnym zasięgu, takimi jak m.in. chrześcijaństwo), mamy do czynienia z analizą tego zjawiska na płaszczyźnie antropologicznej. Najbardziej wyrachowane jednostki w społeczeństwie dążą, do objęcia stanowisk przywódczych, które gwarantują im życiowy splendor, sukces finansowy oraz władzę, rzeczywistość wielu organizacji religijnych jest wypełniona tego typu matrycą.
W chrześcijaństwie mamy do czynienia z dwiema podstawowymi doktrynami. Pierwsza doktryna dla ludu, druga doktryna wewnętrzna pomagająca przetrwać organizacji. Doktryna dla ludu najczęściej mówi o równości społecznej, braciach i siostrach w Jezusie Chrystusie; naucza o miłości, równych szansach, wzajemnym wspieraniu się współwyznawców i dążeniu do jak najlepszego naśladowania charakteru Jezusa. Doktryna wewnętrzna jest tylko dla wtajemniczonych, tu panuje porządek hierarchiczny; są bracia i siostry, ale w znaczeniu: mnich, ksiądz, zakonnica. U katolików na samym szczycie stoi papież w innych kościołach patriarcha lub przewodniczący, wszystko byłoby w porządku, gdyby, osoby te sprawowały tylko funkcje techniczne, są to jednak stanowiska wiążące się z realną niemal polityczną władzą nad całymi grupami społecznymi i narodami.
Przykro to, mówić, ale Kościoły Chrześcijańskie w tym zakresie przyjmują wzorce Staro Testamentowe: Kapłani, Lewici – Służba Świątynna, z Papieża uczyniono „Mojżesza” jednostkę, która stara się zarządzać całym ludem. Nowy Testament i Chrześcijaństwo uczy jednak czegoś odmiennego.
Cała misja Chrystusa była uderzeniem w hierarchiczną zdehumanizowaną formę religijności! Jezus rozumiał, że nie można być blisko człowieka, kiedy zasiada się przez całe ziemskie życie na tronie, dzierży stanowiska i dysponuje potencjałami ludzkimi na podobieństwo cesarza Rzymskiego. Miłość możliwa jest tylko w relacjach równy z równym, przyjaciel z przyjacielem, dlatego Jezus, gdy czytamy Nowy Testament nawołuje, do rewolucji w tym zakresie, apeluje, aby nie wynosić się ponad innych, nie wprowadzać w strukturę chrześcijaństwa politycznych modeli tego świata.
Kościoły, które deklarują, że bliski jest im wzorzec Kościoła Apostolskiego, najczęściej zakładają koszulki z napisem równość „ Powszechne Kapłaństwo” owa cnota pozostaje najczęściej tylko figurą marketingową, o wiele wygodniej jest dowodzić kościołem w systemie kapłańskim niż apostolskim.
Pop –kulturowa religijność jak już wspomniałem szczególnie ma się dobrze na terenie Stanów Zjednoczonych, najbardziej zepsute moralnie społeczeństwo deklaruje w dużym zakresie procentowym przynależność do Chrześcijaństwa. W Polsce planowano wedle pomysłu Lecha Kaczyńskiego restytuować stanowisko Króla Polski miał nim zostać Jezus Chrystus. Już nie pierwszy raz Polacy reklamują się wedle prawideł pop-kultury jako naród szczególnie uduchowiony. Badania socjologiczne wykazują, że mamy w świecie jedne z najniższych notowań w zakresie wzajemnego zaufania do siebie samych. Kościoły w znacznym stopniu pogłębiają ten proces zajmują się pochłanianiem życiowej energii ludu dla utrzymania swoich ponad społecznych i ponad narodowych potrzeb. Chrześcijaństwo możliwe jest jedynie w pełnowartościowym budowaniu relacji bezpośrednio z Bogiem i Pismem Świętym. Każdy powinien wyciągnąć wnioski na ile hipokryzja i wielokrotne również i odświętne zmienianie T-shirtów stało się lub nie stało jego duchową naturą.
Dziedzina kultury masowej dokonuje różnego typu dewaluacji, przykładowo bohaterami dzisiejszych czasów są piłkarze, gwiazdy muzyki pop, pisarze nawiązujący do miałkich treści, dziennikarze stacji komercyjnych oraz aktorzy tasiemcowych seriali. Ikoną pop kultury jest towarzysz Ernesto Che Guevara, zwierzchnik Watykanu, Dalajlama. Toteż możliwe są spotkania na poziomie Kylie Minogue – Lech Wałęsa, Michael Jackson – Prezydent Stanów Zjednoczonych...
Polska pobożność zaczyna czerpać wzorce z ducha pop kultury. Poprzednio religijność Polaków była przypisana tradycyjnemu rytowi katolickiemu. Nie było, to nic nadzwyczajnego, jednak akcenty padały na czas przeszły. Wyznawcy doszukiwali się norm postępowania w historii, tradycji katolickiej i dogmatyce. Obecnie sprawy we wszystkich denominacjach w Polsce przybierają postać dominującego modelu kultury globalnej. Zmęczenie materiału na poziomie duchowym owocuje przyswajaniem formy chrześcijańskiej na podobieństwo nałożenia na siebie T-shirta z napisem JESTEM WYZNAWCĄ i tu proszę wpisać nazwę swojego jedynego prawdziwego kościoła. Natomiast o chrześcijaństwie, które zobowiązuje do zmiany charakteru już mało, kto pamięta.
Katolicy chrzczą dzieci, bo tak wypada, wysyłają je do komunii, bo siłą rzeczy inaczej nie można, męczą się przy tym częstokroć pokazując, że Katolicyzm jest dla nich jedynie pop- kulturową koszulką. W okresie tzw. „białego tygodnia”, kiedy dzieci komunijne masowo odwiedzają kościoły, chłoną wiedzę jak iść na kompromis z tradycją, ich rodzice w czasie mszy wychodzą z kościoła i idą do pobliskiego pubu na piwo. Komunia jest dobra dla dzieci, dla dorosłych...
U protestantów, rzeczy mają się podobnie T-shirt z napisem JESTEM WYZNAWCĄ! Jest porównywalnie skrojony; oczywiście literka T- ma nieco inną kolorystykę.
Protestanci, deklarują, że świadomie przyjęli Chrystusa, odmienili życie i system wartości, dlatego często nienawidzą swych pastorów żyją tak jak większość społeczeństwa. Młodzież jest szczególnie podatna na wykwity pop-chrześcijańskie, panuje idea powszechnej miłości, Bóg wszystko bierze na swoje barki i wspaniałomyślnie wybacza, dlatego młodzież zmienia partnerów seksualnych jak rękawiczki, a związki nieformalne są na porządku dziennym.
W ostatnich latach we wszystkich organizacjach kościelnych za sprawą pop-kultury narasta rozluźnienie w stosunku, co do moralności i obyczajów. Dorośli nie pozostają w tyle, rozwodzą się z byle powodów, następnie żyją w konkubinatach. W gonitwie za pieniędzmi jako chrześcijanie oszukują państwo na podatkach, nader często bywa, że fortuny osiągane w nieuczciwy sposób pomagają osiągać kościelne stanowiska.
W Polsce kościoły protestanckie, moc energii skupiają na eksponowaniu doktryny odrębnej od katolickiej. Grupy pozostające w mniejszości, swoje przetrwanie zawsze wiążą z obwarowaniami w zakresie dogmatycznym, z rzadka wyciągają wnioski, że zagrożenie dla ich istnienia znajduje się wewnątrz ich odizolowanej od świata struktury.
Dzisiejsze organizacje religijne przypominają polityczne frakcje, w których najbardziej liczy się litera sprawowania władzy, ideologia jest tylko dopełnieniem struktury finansowo hierarchicznej. Uprzedmiotowiony Bóg staje się dobrą wymówką (ideologicznym szantażem) do osiągania prywatnych a-chrześcijańskich celów.
W odbiorze społecznym, wywołuje, to coraz większe obrzydzenie i lawinowe odejście mas wyznawców w rejony indywidualnych ideologii, w tym i ateizmu.
Hipokryzja w chrześcijaństwie, fanatyzm i nowa forma pop religijności powodują utratę prestiżu wszelkich organizacji religijnych. W „Złotej Gałęzi” G.J.Frazera (Złota gałąź stara się wyjaśnić i zdefiniować, co łączy prawie wszystkie prymitywne religie ze sobą, a także ze współczesnymi religiami o globalnym zasięgu, takimi jak m.in. chrześcijaństwo), mamy do czynienia z analizą tego zjawiska na płaszczyźnie antropologicznej. Najbardziej wyrachowane jednostki w społeczeństwie dążą, do objęcia stanowisk przywódczych, które gwarantują im życiowy splendor, sukces finansowy oraz władzę, rzeczywistość wielu organizacji religijnych jest wypełniona tego typu matrycą.
W chrześcijaństwie mamy do czynienia z dwiema podstawowymi doktrynami. Pierwsza doktryna dla ludu, druga doktryna wewnętrzna pomagająca przetrwać organizacji. Doktryna dla ludu najczęściej mówi o równości społecznej, braciach i siostrach w Jezusie Chrystusie; naucza o miłości, równych szansach, wzajemnym wspieraniu się współwyznawców i dążeniu do jak najlepszego naśladowania charakteru Jezusa. Doktryna wewnętrzna jest tylko dla wtajemniczonych, tu panuje porządek hierarchiczny; są bracia i siostry, ale w znaczeniu: mnich, ksiądz, zakonnica. U katolików na samym szczycie stoi papież w innych kościołach patriarcha lub przewodniczący, wszystko byłoby w porządku, gdyby, osoby te sprawowały tylko funkcje techniczne, są to jednak stanowiska wiążące się z realną niemal polityczną władzą nad całymi grupami społecznymi i narodami.
Przykro to, mówić, ale Kościoły Chrześcijańskie w tym zakresie przyjmują wzorce Staro Testamentowe: Kapłani, Lewici – Służba Świątynna, z Papieża uczyniono „Mojżesza” jednostkę, która stara się zarządzać całym ludem. Nowy Testament i Chrześcijaństwo uczy jednak czegoś odmiennego.
Cała misja Chrystusa była uderzeniem w hierarchiczną zdehumanizowaną formę religijności! Jezus rozumiał, że nie można być blisko człowieka, kiedy zasiada się przez całe ziemskie życie na tronie, dzierży stanowiska i dysponuje potencjałami ludzkimi na podobieństwo cesarza Rzymskiego. Miłość możliwa jest tylko w relacjach równy z równym, przyjaciel z przyjacielem, dlatego Jezus, gdy czytamy Nowy Testament nawołuje, do rewolucji w tym zakresie, apeluje, aby nie wynosić się ponad innych, nie wprowadzać w strukturę chrześcijaństwa politycznych modeli tego świata.
Kościoły, które deklarują, że bliski jest im wzorzec Kościoła Apostolskiego, najczęściej zakładają koszulki z napisem równość „ Powszechne Kapłaństwo” owa cnota pozostaje najczęściej tylko figurą marketingową, o wiele wygodniej jest dowodzić kościołem w systemie kapłańskim niż apostolskim.
Pop –kulturowa religijność jak już wspomniałem szczególnie ma się dobrze na terenie Stanów Zjednoczonych, najbardziej zepsute moralnie społeczeństwo deklaruje w dużym zakresie procentowym przynależność do Chrześcijaństwa. W Polsce planowano wedle pomysłu Lecha Kaczyńskiego restytuować stanowisko Króla Polski miał nim zostać Jezus Chrystus. Już nie pierwszy raz Polacy reklamują się wedle prawideł pop-kultury jako naród szczególnie uduchowiony. Badania socjologiczne wykazują, że mamy w świecie jedne z najniższych notowań w zakresie wzajemnego zaufania do siebie samych. Kościoły w znacznym stopniu pogłębiają ten proces zajmują się pochłanianiem życiowej energii ludu dla utrzymania swoich ponad społecznych i ponad narodowych potrzeb. Chrześcijaństwo możliwe jest jedynie w pełnowartościowym budowaniu relacji bezpośrednio z Bogiem i Pismem Świętym. Każdy powinien wyciągnąć wnioski na ile hipokryzja i wielokrotne również i odświętne zmienianie T-shirtów stało się lub nie stało jego duchową naturą.
